O ιεραπόστολος π. Κοσμάς Γρηγοριάτης. Περιστατικά της ζωής του Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη

   Τον Νοέμβριο του 1978 ξεκίνησε από την Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, με ευλογία του Καθηγουμένου αυτής πατρός Γεωργίου, ο ιερομόναχος π. Κοσμάς Γρηγοριάτης (Ασλανίδης), ο οποίος και εργάσθηκε στην ιεραποστολή στο Κολουέζι μέχρι τον Ιανουάριο του 1989. Στα έντεκα αυτά χρόνια βάπτισε περί τους 15.000 Αφρικανούς και ίδρυσε περί τις 55 ενορίες.

Όταν ξεκίνησε σε ηλικία 37 ετών για την Ιεραποστολή στα Έθνη, ποτέ δεν είχε φαντασθεί πόσα και ποια τεράστια εμπόδια και προβλήματα θα ορθώνονταν μπροστά του. Ο Θεός τού άναψε μόνο
τον πόθο του ευαγγελισμού των ειδωλολατρών αδελφών του. Στην επιτέλεση όμως του ιεραποστολικού έργου είδε ότι χωρίς γλώσσα, εκκλησιαστικά βιβλία, σχολεία, φαρμακείο, εκκλησίες, δεν γίνεται τίποτε. Πήρε λοιπόν ένα σημειωματάριο και έγραψε τη φράση στα σουαχίλι: «Τι είναι αυτό;» Με τη φράση αυτή ξεκίνησε και ρωτώντας καθημερινά τους ιθαγενείς έμαθε τη γλώσσα τους. Έγραφε κάθε λέξη που άκουγε και σε λίγους μήνες μιλούσε αρκετά καλά. Προόδευσε στην εκμάθηση και κατόρθωσε με τη βοήθεια των δύο γραμματέων του να ασχοληθεί και με τη μετάφραση εκκλησιαστικών βιβλίων. Έτσι βοήθησε στη μετάφραση των καθημερινών Ακολουθιών, των θείων Λειτουργιών και των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας.
Ο μακαριστός π. Κοσμάς ίδρυσε και εξατάξιο Δημοτικό σχολείο, το οποίο αποπερατώθηκε από τον διάδοχό του και λειτούργησε για πρώτη φορά κατά τη σχολική περίοδο 1990-91 με 250 αγόρια. Προηγήθηκαν στις εγγραφές τα παιδιά των Ορθοδόξων και συμπληρώθηκαν οι θέσεις και από παιδιά άλλων ομολογιών.
Ανθρωπίνως ο πρόωρος και αιφνίδιος θάνατος του π. Κοσμά σε ηλικία 47 ετών (κατόπιν τραγικού αυτοκινητιστικού δυστυχήματος) άφησε μέγα κενό στον ιεραποστολικό τομέα.
Ο π. Κοσμάς πίστευε ότι ο Θεός τον έστειλε στην Αφρική όχι μόνο σαν ιεραπόστολο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και σαν άνθρωπο της αγάπης που θα θυσιάζεται για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, εθνικότητος, φυλής και χρώματος. Έτσι, απ’ όπου περνούσε κι έβλεπε ανθρώπους να έχουν την ανάγκη του, τους εξυπηρετούσε χωρίς να εξετάζει τίποτε.
Ένα απόγευμα περνούσε από μια λίμνη κοντά στη φάρμα της ιεραποστολής Κολουέζι. Κοντά στη λίμνη είδε πολύ κόσμο να κλαίει. Ένα παιδάκι είχε πνιγεί και βρισκόταν στον βυθό. Τους καθησύχασε: «Μη κλαίτε. Θα πέσω εγώ μέσα να το βγάλω». Πήγε πιο πέρα. Έβγαλε τα ράσα του κι έμεινε με το παντελόνι. Του υπέδειξαν το σημείο στο οποίο το παιδί, τη στιγμή που ψάρευε, παραπάτησε κι έπεσε μέσα και πνίγηκε. Εκείνος έκαμε τρεις βουτιές σε βάθος περί τα 10 μέτρα. Την τρίτη φορά το ξεκόλλησε. Του έδωσε μία ώθηση προς τα πάνω και το παιδί βρέθηκε στην επιφάνεια. Είχε φθάσει στον βυθό, διότι είχε μπερδευτεί με την πετονιά του. Τα κλάματα των ανθρώπων μετατράπηκαν σε χορούς και τραγούδια. Οι ευχαριστίες τους, παρότι είχαν μπροστά τους ένα νεκρό παιδί, δεν περιγράφονταν.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ…

                                                                                          

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

   Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα.

Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό - και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους.

       Υπάρχουν πολλοί που ακούγοντας περί Οικουμενισμού, Νέας Εποχής, θρησκευτικού συγκρητισμού, Πανθρησκείας κλπ. -εμφανώς επηρεασμένοι από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου που εκπορεύεται από τους γνωστούς
(κληρικούς τε και λαϊκούς) ψευδοθεολογούντες της «μεταπατερικότητας», της «θεωρίας των κλάδων» και των λοιπών νεοεποχίτικων τερατουργημάτων-  χαρακτηρίζουν όλα τα προαναφερθέντα ως συνωμοσιολογικές υπερβολές ή και ως συζήτηση περί όνου σκιάς. Πολλοί θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερο δεν μας χωρίζει από τους Παπικούς, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Αρκετοί μάλιστα μπορεί να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «προσέγγισης» όχι μόνο με αυτούς, αλλά και με τις άλλες θρησκείες. Επειδή όμως η πραγματική αγάπη απέχει από την «αγαπολογία» όσο ακριβώς και η άκρα ταπείνωση από τον απόλυτο φαρισαϊσμό, ας πούμε εφεξής μερικά πράγματα με το όνομά τους.

       Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη «χριστιανική» Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του έτους 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του Θεού. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω.

      Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη τραγική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Μια ρήση που φροντίζουν να την επαναλαμβάνουν εδώ και πολύ καιρό και πάμπολλοι ακόμη πλανεμένοι οικουμενιστές επίσκοποι και λαϊκοί ψευδοθεολόγοι, με διάφορους τρόπους και σε διάφορες διατυπώσεις, αλλά πάντοτε με αυτή την ουσία. Την ουσία που γενικεύει διαθρησκειακά την ούτως ή άλλως εκτρωματική συγκρητιστική «θεωρία των κλάδων» και προετοιμάζει ξεκάθαρα το έδαφος για την παγκόσμια Πανθρησκεία, η τεχνητή κατασκευή της οποίας από τα χαμαιτυπεία της Νέας Εποχής τελεί εδώ και χρόνια εν πλήρει εξελίξει. Σε πλήρη συμπόρευση ασφαλώς με την πορεία της οικονομικής ενοποίησης του πλανήτη (δια της Παγκοσμιοποίησης), αλλά και της πολιτισμικής του ισοπέδωσης και ομογενοποίησης (μέσω της αποδόμησης των εθνικών γλωσσών και των εθνικών Ιστοριών, της συστηματικής διοχέτευσης κοινών νεοταξίτικων ηθών και αντιλήψεων και φυσικά της μαζικής και απολύτως ελεγχόμενης λαθρομετανάστευσης).

        Ας επανέλθουμε όμως στις διαφορές έναντι της Δύσης και στη δήθεν προσπάθεια  υπέρβασής τους με τους θεολογικούς διαλόγους μέσα στα πλαίσια του αυτοφερομένου ως «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», αλλά και ευρύτερα. Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε expressis verbis και εν πλήρει συνειδότι ότι τόσο ο τίτλος του προαναφερθέντος νεοταξίτικου οργάνου, όσο και κάθε άλλη αναφορά σε όρους όπως «Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών» ή «Ενωση Εκκλησιών» είναι εκφράσεις παντελώς ανυπόστατες και εξολοκλήρου βλάσφημες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν ή να προσπαθήσουν να ενωθούν; Η Εκκλησία απλούστατα είναι μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Παπικούς ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλέσει κανείς την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού πρόκειται για εκτροπές και όχι για Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε άλλα Μυστήρια. Ακόμη και αυτά που εκτιμούν πως έχουν, στην πραγματικότητα δεν ισχύουν! Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και ανέκαθεν εθεωρείτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία εντελώς αυτονόητο (άσχετα βεβαίως αν μέσα στο κλίμα της οικουμενιστικής ψευδοπροσέγγισης έχουν αρχίσει εδώ και καιρό αρχικά να ψελλίζονται και ακολούθως να κυοφορούνται καινά - και άκρως ερμαφρόδιτα - «δόγματα», ακόμη και επ’ αυτού)!

     Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία με τους δήθεν διαλόγους με τους ετεροδόξους έχει αποδειχθεί ως μία παντελώς ατελέσφορη παρωδία (μέχρι και ο περιώνυμος οικουμενιστής επίσκοπος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας παραδέχθηκε προ ολίγων ετών το αδιέξοδο στο οποίο έχουν καταλήξει αυτοί οι «διάλογοι»), αφού κανείς εξ αυτών δεν έχει την παραμικρή επιθυμία ειλικρινούς προσέγγισης και αναγνώρισης των σφαλμάτων του, αλλά αντίθετα άπαντες εμμένουν πεισματικά στις πλάνες τους, στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να σύρουν τους Ορθοδόξους.

     Ποιοι επομένως φερόμενοι ως ορθόδοξοι πατριάρχες (και έτεροι ιεράρχες) τολμούν να μας κατηγορούν και να απειλούν με παύσεις και διώξεις τους ορθόφρονες ιερείς μας ή και εμάς (σε επόμενη φάση που σίγουρα θα έλθει) με επιτίμια, επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή τους να ενωθούμε με τους αιρετικούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (και βέβαια θα ήταν και ευκταία), είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Επανένωση όμως με τους δικούς τους θεολογικούς όρους σημαίνει αυτομάτως και τη δική μας εκτροπή. Την ώρα δηλαδή που ο εκπεσών και εκμαυλισμένος (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα βαθιά του υπαρξιακά αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες έχουν βαφτιστεί Ορθόδοξοι, εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε εκουσίως να πέσουμε στην πλάνη; Είναι ολοφάνερο ότι μόνο ως ατυχέστατος αστεϊσμός θα μπορούσε να εκληφθεί μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η οικουμενιστική σύναξη του Φαναρίου μάς την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στη θλιβερή πνευματική της κατάντια).

       Και ασφαλώς στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να ξεκαθαριστεί και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει τον άλλον υπό τους όρους του. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε μάχη εντυπώσεων, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Είναι η ίδια η ψυχή μας. Είναι το ίδιο το σωτηριολογικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να πραγματωθεί ο πνευματικός αγώνας προς τη θέωση. Και αυτό το πλαίσιο πρέπει πάση θυσία να μείνει ανόθευτο.

       Όλα αυτά επαναλαμβάνω και πάλι ότι μπορεί για πάρα πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας στα απροκάλυπτα πλέον «ενωτικά» σχέδια του Φαναρίου και των εδώ ακολούθων του θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά κοινωνικές και εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί ίσως για τα θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Γιατί εδώ είναι πια πολύ ορατή η προοπτική ενός σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και του λαού είναι αποφασισμένο να μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και να κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι που θα τολμήσουν και θα επιχειρήσουν την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το αιρετικό τους μένος και φυσικά να εξευμενίσουν και τα νεοταξίτικα αφεντικά, που τους ανέβασαν στους εκκλησιαστικούς θρόνους τους;

     Τα πράγματα λοιπόν είναι σαφή, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα ψέματα τελείωσαν: εδώ πλέον ζητούνται όλο και περισσότεροι επίσκοποι, όλο και περισσότεροι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, που θα αφήσουν τα μισόλογα (και την αντίσταση απ’ το…υπόγειο) και θα προτάξουν αναφανδόν τα στήθη τους για να σταματήσουν την πορεία προς το σχίσμα και να αντισταθούν στην υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (γιατί φυσικά υπενθυμίζουμε ότι το ευρύτερο παιχνίδι των αγαπολογικών εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους ή σε πάστορες, αλλά και σε ιμάμηδες, γκουρού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου), για την οποία η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν ακόμη κάποιοι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του «Μεσσία» της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την πνευματική, οικονομική και πολιτική ομογενοποίηση και ποδηγέτηση του πλανήτη. Ο πόλεμος αυτός έχει ξεσπάσει και θα είναι ένας πόλεμος σκληρός και μακρύς. Ας είμαστε έτοιμοι…

Πηγή

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/23/2017 02:00:00 μ.μ.

"Ο καιρός του Πάθους πλησιάζει"!!! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ:

Το έγγραφο ανακριτού της Ι.Μ.Θ.

και

η απάντηση του π.Θεοδώρου Ζήση

Πρόκειται για 2 επιστολές. Η πρώτη είναι του ειδικού ανακριτού της Ι.Μ.Θ. προς τον π. Θεόδωρο Ζήση και η δεύτερη είναι η γραπτή απάντηση του π. Θεοδώρου. Δημοσιεύουμε ευχαρίστως τις επιστολές αυτές, κοινά και κατ' αποκλειστικότητα, οι διαχειριστές των Ιστολογίων Κατήχησης και Κατάνυξις κατόπιν της παρακλήσεως του π. Θεοδώρου Ζήση, σε αρχείο pdf.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Το έγγραφο ανακριτού της Ι.Μ.Θ. και η απάντηση του π.Θεοδώρου Ζήση.pdf by katihisis on Scribd

Πηγή

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/23/2017 05:49:00 μ.μ.

Άλλη μια διαστροφή της αλήθειας, αδιάφορον αν είναι συνειδητή ή “ασυνείδητη”!

Η ενότητα της Εκκλησίας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

    Η Ορθόδοξος Εκκλησία διέρχεται δεινή δοκιμασία της ενότητας Της. Είναι η οδυνηρή συνέπεια της Συνόδου στην Κρήτη. Οι τέσσερις Εκκλησίες, που δεν συμμετέσχον, έχουν παγώσει τις σχέσεις τους με το Φανάρι. Των υπολοίπων οι σχέσεις διατηρούνται σε τυπικό επίπεδο. Καλές είναι οι σχέσεις του Φαναρίου με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Λογικό. Το Φανάρι το ευνόησε στην αδικία που προκάλεσε σε βάρος του Πατριαρχείου Αντιοχείας, με το να εκλέξει Μητροπολίτη στο χωρίς Ορθοδόξους αλλά με πολύ χρήμα Κατάρ, έδαφος της κανονικής δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

  Στις 22 Μαρτίου 2017 και με την ευκαιρία της τελετής παραδόσεως του έργου, της ανακαινίσεως του Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος προσκάλεσε τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίο να παραστεί σ’ αυτήν. Ο Πατριάρχης δέχθηκε την πρόσκληση και παρέστη. Πρόσκληση ο κ. Θεόφιλος δεν απέστειλε στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο. Πρόκειται, τουλάχιστον, για εκκλησιαστικό ατόπημα. Δεν μπορεί να προσκαλείται ο κ. Τσίπρας και να μην καλείται ο Αρχιεπίσκοπος της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Η δικαιολογία που ελέχθη από κύκλους του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είναι ότι εκλήθησαν όσοι συνεισέφεραν χρηματικά στην ανακαίνιση του Παναγίου Τάφου. Και η ηγεσία της Ελληνικής Πολιτείας προσεκλήθη επειδή συνέβαλε στην ανακαίνιση, ενώ η Εκκλησία της Ελλάδος δεν συνέβαλε... Το επιχείρημα είναι έωλο. Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι σταθερά και για πάνω από 150 χρόνια η οικονομική και πνευματική μεγάλη ευεργέτιδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και η σχεδόν μοναδική αιμοδότρια του σε  ανθρώπους, κληρικούς και λαϊκούς.

Δεν είναι δυνατόν πάντως, χωρίς να υπάρχουν τα σχετικά στοιχεία, να γίνει δεκτή η πληροφορία πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης ζήτησε να μην προσκληθεί ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος. Ό,τι και αν συνέβη την τελική ευθύνη της προσβλητικής ενέργειας προς την Εκκλησία της Ελλάδος την έχει εξ ολοκλήρου ο κ. Θεόφιλος. Ούτως ή άλλως η μη πρόσκληση του κ. Ιερωνύμου στα Ιεροσόλυμα αποτελεί ένα ακόμη δείγμα ότι οι σχέσεις Φαναρίου και Αθηνών εξακολουθούν να βρίσκονται στο ναδίρ. Οι πρόσφατες κινήσεις αβροφροσύνης προς ιεράρχες του Οικουμενικού θρόνου εκ μέρους ορισμένων Μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας, όπως λ.χ. των Μητροπολιτών Νέας Σμύρνης και Δημητριάδος, χαρακτηρίζονται μεμονωμένες, και δεν αντιπροσωπεύουν το έναντι του Φαναρίου αρνητικό κλίμα που κυριαρχεί στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

   Προβλήματα στην ενότητα έχουν παρουσιαστεί και στο εσωτερικό της Ελλαδικής Εκκλησίας. Τον τελευταίο καιρό κληρικοί Της αποτειχίστηκαν από τους Επισκόπους τους. Ουσιαστικό ρόλο στην απόφασή τους έπαιξαν ότι δεν αποκηρύχθηκαν από αυτούς οι αποφάσεις της Συνόδου στην Κρήτη. Άλλοι λόγοι που προβάλλονται είναι η μη εκ μέρους τους καταδίκη του Οικουμενισμού και η μη διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, που τον προωθεί.

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος γνωρίζουσα την κατάσταση στο εσωτερικό Της εξέδωσε «προς τον Λαό» κείμενο για τη Σύνοδο στην Κρήτη, με το οποίο δεν θέλησε να προκαλέσει τον πιστό λαό και δεν υποστήριξε τις αποφάσεις της, προκαλώντας έτσι την μήνιν του Φαναρίου. Απόδειξη, η σε βάρος του κειμένου έντονα αρνητική άποψη, που εκδήλωσε ο εκφράζων τις απόψεις του κ. Βαρθολομαίου καθηγητής κ. Λαρεντζάκης.

  Υπενθυμίζεται πάντως ότι όλες οι μεγάλες σύγχρονες εκκλησιαστικές μορφές αγωνίστηκαν μεν για την ορθή πίστη και κατά του οικουμενισμού, αλλά δεν απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία, δεν αποτειχίστηκαν από τους Επισκόπους τους. Παράδειγμα οι Άγιοι Ιουστίνος (Πόποβιτς) Παΐσιος και Πορφύριος. Επίσης ο σοφός γέροντας π. Επιφάνιος (Θεοδωρόπουλος) έγραψε με παρρησία ανοικτές επιστολές προς τον τότε Πατριάρχη Αθηναγόρα, επισημαίνοντάς του το πρόβλημα που προκαλούσαν στο λαό οι οικουμενιστικές του ενέργειες, αλλά δεν εγκατέλειψε την Εκκλησία, δεν αποτειχίστηκε. [σ.σ.: Νά, λοιπόν, κι ἄλλος ἕνας “ἐκκλησιαστικὸς” δημοσιογράφος ποὺ παραπληροφορεῖ εἴτε ἐξ ἀγνοίας, εἴτε ἐκ σκοπιμότητος. Οὐδεὶς ἐκκλησιαστικὸς Κανόνας καὶ οὐδεὶς Ἅγιος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μᾶς δίδαξε ὅτι Ἀποτείχιση σημαίνει ἀπομάκρυνση ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης: καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ἀποτειχίστηκαν γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα, παρότι τότε ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν στὴν ἀρχὴ καὶ οἱ προκλητικὲς ἐνέργειες τῶν Οἰκουμενιστῶν διακριτικὲς καὶ ἀπόκρυφες!].

Στο περιοδικό «Οι Τρεις Ιεράρχαι» και στο φύλλο του Δεκεμβρίου 1965, ο π. Επιφάνιος έγραψε: «Παναγιώτατε,
προυχωρήσατε ήδη πολύ. Οι πόδες Υμών ψαύουσι πλέον τα ρείθρα του Ρουβίκωνος. Η υπομονή χιλιάδων ευσεβών ψυχών, Κληρικών και λαϊκών, συνεχώς εξαντλείται. Δια την αγάπην του Κυρίου, οπισθοχωρήσατε! Μη θέλετε να δημιουργήσητε εν τη Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις. Πειράσθε να ενώσητε τα διεστώτα και το μόνον όπερ θα κατορθώσητε, θα είνε να διασπάσητε τα ηνωμένα και να δημιουργήσητε ρήγματα εις εδάφη έως σήμερον στερεά και συμπαγή...». Σε άλλη επιστολή του ο μακαριστός Γέροντας επισημαίνει στον Πατριάρχη Αθηναγόρα πως επιδεικνύει «αγάπη προς τους αιρετικούς, αλλά αδιαφορία και περιφρόνηση προς τους Ορθοδόξους». Τα ίδια ο π. Επιφάνιος θα έγραφε και στις μέρες μας. [σ.σ.: Αὐτὴ ἡ ἄποψη τοῦ κ. Παπαθανασόπουλου (καὶ ὅσα στὴν συνέχεια γράφει), ἂν διαβάσει τὸ βιβλίο «Τὰ Δύο Ἄκρα» τοῦ π. Ἐπιφάνιου θὰ διαπιστώσει ὅτι οὐδόλως εὐσταθοῦν. Σήμερα ὁ π. Ἐπιφάνιος ΟΧΙ μόνο θὰ προχωροῦσε σὲ Διακοπὴ Μνημοσύνου –σύμφωνα μὲ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τοὺς συλλογισμοὺς ποὺ παραθέτει στὸ βιβλίο του– ἀλλὰ ἐπὶ πλέον θὰ ζητοῦσε καὶ συγγνώμη γιὰ τὸ δόγμα το «ἄχρι καιροῦ» ποὺ γιὰ τὸν φόβο τοῦ Παλαιοημερολογητισμοῦ διετύπωσε τότε. Κι αὐτὸ διότι σήμερα ἐκτὸς τῶν πολλῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν τῶν παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν ἱερωμένων, ὑπάρχει καὶ μιὰ Σύνοδος ποὺ τὴν ψήφισαν ἢ τὴν ἀνέχονται ΑΠΑΝΤΕΣ οἱ Ἱεράρχες]·

Τότε διαφώνησε πάντως και με όσους κληρικούς ηθέλησαν να διακόψουν την κοινωνία με τους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, επειδή, όπως είπαν, ακολουθούσαν το Φανάρι στα οικουμενιστικά του ανοίγματα. Ο μακαριστός Γέροντας Επιφάνιος γράφει προς αυτούς πράγματα, που, εν πολλοίς, ισχύουν και σήμερα: «Είναι εσχάτη συκοφαντία το λεγόμενον υπό τινων δια την Εκκλησίαν της Ελλάδος ότι <ακολουθεί τον Αθηναγόραν>. ΟΧΙ! Αληθές είνε ότι η Εκκλησία της Ελλάδος εξ υπερβολικής αβροφροσύνης προς τον Προκαθήμενον της Ορθοδοξίας, έχει –κακώς βεβαίως πράττουσα– πολύ περιποιηθή τον Αθηναγόραν. Ουδαμώς όμως συμφωνεί προς τα αδίστακτα τολμήματα αυτού. Αμφιβάλλω αν εν ολοκλήρω τη Ελλαδική Εκκλησία υπάρχουσι πλείονες των 6-7 φιλαθηναγορικών Επισκόπων. Οι λοιποί, των 60 και πλέον Επισκόπων, μετά δυσφορίας (άλλοι μικράς, άλλοι μεγάλης και άλλοι μεγίστης) βλέπουσι τας ενεργείας αυτού, αλλά δεν εκδηλούνται, τουλάχιστον δημοσία, ανεχόμενοι <άχρι καιρού>. Το Σώμα της Ελλαδικής Ιεραρχίας και γενικώτερον ο Κλήρος της Εκκλησίας της Ελλάδος περιλαμβάνει εν τοις κόλποις αυτού βράχους Ορθοδοξίας...».

Το σημαντικό στην κοινωνική, ηθική, πολιτική, οικονομική, εθνική και εκκλησιαστική δοκιμασία που βιώνουμε στη χώρα είναι οι κληρικοί και οι λαϊκοί της Εκκλησίας της Ελλάδος να διατηρήσουν την ενότητα τους και όπου αυτή δεν υπάρχει να γίνει προσπάθεια να αποκατασταθεί. Φανατισμοί και επιδείξεις πυγμής είναι πολυτέλεια στις ημέρες μας. Ας βοηθήσουν πρώτοι οι Μητροπολίτες. Επίσης οι άλλοι κληρικοί και κυρίως εκείνοι που έχουν την ευθύνη να κατευθύνουν πνευματικά πιστούς. Ακόμη οι μοναστικές αδελφότητες, οι αδελφότητες θεολόγων και οι ιεραποστολικοί και θρησκευτικοί σύλλογοι ας αφήσουν τη σιωπή τους, ας συντονιστούν μεταξύ τους αφήνοντας εγωισμούς και ιδιορρυθμίες, ας προωθήσουν την ενότητα των Ορθοδόξων και ας βοηθήσουν περισσότερο στην ενημέρωση του λαού, για τα όσα τεκταίνονται σε βάρος της ιδιοπροσωπίας του.-

Πηγή

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/23/2017 08:16:00 μ.μ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Διορθόδοξη Επιστημονική Ημερίδα για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της ''Συνόδου'' της Κρήτης

  Ἀνακοινώθηκε ἐπίσημα ἡ πραγματοποίηση «Διορθόδοξης Επιστημονικής Ημερίδας για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της ''Συνόδου'' της Κρήτης».

     Ἀναρτοῦμε τὴν εἴδηση μαζὶ μὲ τὴν ἔκφραση τῆς λύπης μας, γιατὶ οἱ Πατέρες ποὺ τὴν διοργάνωσαν καὶ θὰ τὴν πραγματοποιήσουν:

    α) Ξεκίνησαν μὲ ἁγιοπατερικὲς προϋποθέσεις νὰ ἐφαρμόσουν ὅ,τι οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν γιὰ τὴ στάση μας σὲ καιρὸ αἱρέσεων, πόσο μᾶλλον σὲ καιρὸ τῆς ἐσχατολογικῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

   β) Στὴ πορεία ἄλλαξαν θέσεις καὶ ἀκολουθοῦν πλέον τὴν ἀντιπατερικὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τοῦ π. Νικολάου Μανώλη ποὺ κατηγοροῦσαν. Γραμμὴ ποὺ σὰν ἄτομα ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ ἐφαρμόσουν, ὄχι ὅμως νὰ θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν ὡς τὴν γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, διαστρέφοντας τὴν διδασκαλία ἑκατοντάδων Ἁγίων ποὺ τὴν ἐπισφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους.

    γ) Ἡ ἀρχικὴ ἀπόφαση μιᾶς πρώτης Κληρικολαϊκῆς Συνάξεως ποὺ ἀποφάσισε τὴν ἀνάγκη γιὰ μιὰ τέτοια Σύναξη, δὲν προέβλεπε διεξαγωγὴ Ἡμερίδος γιὰ καταδίκη τῆς ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ Κολυμπάριος Σύνοδος ἤδη ἔχει καταδικαστεῖ στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν καὶ μὲ ὅσα δημοσιεύθηκαν ἔχουν ἐξαντληθεῖ τὰ βασικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ἀπόδειξη τοῦ ὅτι αὐτὴ ἡ Σύνοδος δὲν ἦταν «οὔτε ΑΓΙΑ, οὔτε ΜΕΓΑΛΗ, οὔτε ΣΥΝΟΔΟΣ» (“Θεοδρομία”). Ἡ ἀρχικὴ ἀπόφαση ἦταν τὸ νῦν ἀναγκαῖο: μιὰ Σύναξη ποὺ θὰ ὀργάνωνε τὸν ἀγώνα, ὅσων ἔχουν διακόψει τὸ Μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν, διότι μόνο αὐτὸ φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές, ὅπως ἔδειξαν τὰ τελευταῖα γεγονότα μὲ τὶς διώξεις, ὅσων ἀποτειχίζονται. Κι αὐτὴ ἡ ἀπόφαση παρεκάμφθη, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ συμμετεῖχαν στὴν σύναξη γιὰ τὴν πρώτη ἀπόφαση.

   δ) Ἀπὸ Σύναξη ὅσων ἀποτειχίστηκαν μετετράπη σὲ Ἡμερίδα μὴ ἀποτειχισμένων καὶ μερικῶν ἀποτειχισμένων. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο (ὅπως φαίνεται) καὶ ὁ Καθηγούμενος καὶ Ἀρχιμανδρίτης π. Παΐσιος Παπαδόπουλος (ὁ ὁποῖος διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης) δημοσίευσε ἄρθρο στὸ ὁποῖο ἀνακοινώνει (ἐδῶ) ὅτι δὲν θὰ παραστεῖ σ’ αὐτὴ τὴν ἡμερίδα. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ δική μου τοποθέτηση ὡς μέλους τῆς πρώτης Σύναξης τῆς Λάρισας, τῆς ὁποίας ἡ ἀπόφαση ἀκυρώθηκε.

Σημάτης Παναγιώτης

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/23/2017 11:40:00 μ.μ.

Αγιο Όρος: Δεκάδες Κελλιά διέκοψαν να μνημονεύουν τον Πατριάρχη

Ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση στην Αθωνική Πολιτεία με το μνημόσυνο στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Πληροφορίες που καταφθάνουν στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μιλούν για ένα Αγιο Όρος

διαιρεμένο σε Πατριαρχικούς και μη.

Κελλιώτες μοναχοί έπαψαν να μνημονεύουν τον κ. Βαρθολομαίο επικαλούμενοι τις οικουμενιστικές του πράξεις και τακτικές.

«Πάνω από 50 Κελλιά σήμερα στο Αγιο Όρος, αρνούμαστε να συμπεριλάβουμε στη μνημόνευση τον κ. Βαρθολομαίο», τονίζει στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Κελλιώτης Ιερομόναχος.

«Πρέπει να μπει μια τάξη, να παρέμβουν τα αρμόδια όργανα», εξηγεί μοναχός που ανήκει στο πατριαρχικό μπλοκ.

Στα πρόθυρα να διακόψουν το μνημόσυνο είναι και δυο μοναστήρια.

Πηγή

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/24/2017 12:03:00 π.μ.

«Σε αυτή την Εκκλησία έχουν θέση όλοι οι άνθρωποι», κι ασφαλώς (κατά τους Οικουμενιστες) όχι μόνο οι ορθόδοξοι!!!

 Προύσης Ελπιδοφόρος:

«Η επόμενη μέρα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης είναι κοντά»

Σχόλιο Ιστολόγιον Κατάνυξις: Ο απλός κόσμος πρέπει να καταλάβει πως σε ακαδημαϊκό επίπεδο οι ομιλίες και οι εισηγήσεις σε συνέδρια, προσδίδουν κύρος, φανερώνουν συμμαχίες και έχουν την ιστορική τους αξία για το μέλλον.

Κάποιοι λένε πως στο πρόσωπο του εισηγητή της παρακάτω είδησης, βλέπουν τον επόμενος Οικουμενικό Πατριάρχη, και στο πρόσωπο του οικοδεσπότη τον επόμενο Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Εμείς ευχόμαστε και προσευχόμαστε, να μην επιτρέψει ο Θεός, την πλήρη επικράτηση του Οικουμενιστικού πνεύματος.

Καλή Ανάσταση

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 11 Μαρτίου 2017 στο Βόλο, στο συνεδριακό κέντρο FORUM, ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης κ. Ελπιδοφόρου με θέμα: «Η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης: Το όραμα για την επόμενη ημέρα». Την εκδήλωση διοργάνωσε η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος.

Καλωσορίζοντας τον υψηλό προσκεκλημένο ο Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, Διευθυντής της Ακαδημίας, έκανε μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό του Σεβασμιωτάτου, αλλά και στα ιστορικά στοιχεία σχετικά με την ίδρυση, την πορεία και τη σημερινή κατάσταση της Θεολογική Σχολής της Χάλκης.

Ακολούθησε προβολή ολιγόλεπτου σχετικού βίντεο που εντυπωσίασε το κοινό και αμέσως μετά το λόγο έλαβε ο Σεβασμιώτατος Προύσης.

Στην ομιλία του, η οποία ξεκίνησε με την παράθεση ιστορικών στοιχείων από την ίδρυση της Σχολής έως σήμερα, έκανε ειδική μνεία τόσο στους προκατόχους του, όσο και στις μορφές ιεραρχών που αναδείχθηκαν μέσα από τη Σχολή (Οικουμενικοί Πατριάρχες, Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες, κ.ά.).

Η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης ιδρύθηκε το 1844. Καθώς λειτουργούσε ως μοναστική αδελφότητα, είχε τη δυνατότητα να προσλαμβάνει μόνο άνδρες σπουδαστές, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς. Το 1971, κατόπιν εκδόσεως σχετικού νόμου ο οποίος απαγόρευε τη λειτουργία ιδιωτικών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, η Σχολή υποχρεώθηκε να διακόψει τη λειτουργία της.

Πέραν όμως των πολλών ιστορικών στοιχείων, ο Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος επικεντρώθηκε στο όραμά του για την επόμενη μέρα, για το πώς δηλαδή οραματίζεται να λειτουργήσει η Σχολή παρέχοντας υψηλή θεολογική εκπαίδευση ανωτάτου πανεπιστημιακού επιπέδου, αναγνωρισμένη από τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα και από τις κρατικές αρχές της Τουρκίας, όταν οι καιροί το επιτρέψουν.

Απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου για το αν θεωρεί ότι είναι εφικτή η επαναλειτουργία της Σχολής, ειδικά στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, ο κ. Ελπιδοφόρος τόνισε ότι: «το θέμα του εφικτού, είναι θέμα του Θεού. Δεν θέλουμε να μπούμε στη διαδικασία αν θα γίνει, πότε θα γίνει, αν είναι εύκολο, αν είναι δύσκολο. Εμείς πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας. Η Εκκλησία πάντα αυτό έκανε και το Πατριαρχείο πάντα αυτό έκανε και το καθήκον μας είναι όχι απλά να αγωνιστούμε για την επαναλειτουργία της Σχολής, αλλά να προετοιμαζόμαστε για εκείνη τη μέρα». Σημείωσε χαρακτηριστικά: «εμείς ετοιμαζόμαστε για τη μέρα της επαναλειτουργίας. Δεν είναι μια χίμαιρα την οποία φανταζόμαστε, αλλά είναι μια πραγματικότητα, την οποία είμαστε σίγουροι ότι θα τη ζήσουμε και γι’ αυτό την προετοιμάζουμε συγκεκριμένα».

Υπέρμαχος της καταλλαγής και του διαλόγου τόσο σε οικουμενικό, όσο και σε διαθρησκειακό επίπεδο, αναφέρθηκε στη συνύπαρξη των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας, αλλά και στον ενοποιό ρόλο της Εκκλησίας, ενώ όπως επισήμανε μεταξύ άλλων: «Σε αυτή την Εκκλησία έχουν θέση όλοι οι άνθρωποι. Αυτή η Εκκλησία είναι μια Εκκλησία που μπορεί και διαλέγεται με όλους τους ανθρώπους, χωρίς όρια και προκαταλήψεις. Όσο κρατάει ο Ελληνισμός τον πνευματικό του πλούτο, που είναι και η Ορθόδοξη πίστη και η Ορθόδοξη Εκκλησία, κρατάει την ψυχή του. Και όσο η ψυχή του Ελληνισμού είναι ζωντανή, δεν φοβάμαι», τόνισε ο Σεβασμιώτατος.

Όπως είπε χαρακτηριστικά σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Σεβ. Προύσης, «ο Θεός μας έταξε στην Εκκλησία να έχουμε αυτό το ρόλο. Και είμαστε ευγνώμονες στον Θεό που μας έδωσε ένα τέτοιο στόχο και την αποστολή αυτή προσπαθούμε κατά τις δυνάμεις μας να τη φέρουμε σε πέρας, όσο γίνεται καλύτερα. Προετοιμαζόμαστε σε διάφορα επίπεδα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, διότι διαφορετικά θα σήμαινε ότι παραιτούμαστε. Έτσι, ήδη ολοκληρώσαμε τα σχέδια αναστήλωσης του κτιρίου που κατασκευάστηκε το 1896, έχοντας εκπονήσει και τη σχετική αρχιτεκτονική μελέτη. Επίσης έχουμε διαμορφώσει ακαδημαϊκό πρόγραμμα με το πλήρες περιεχόμενο σπουδών και παράλληλα ήδη έχουμε εκπαιδεύσει κληρικούς που θα χρειαστούν για την ακαδημαϊκή επάνδρωση της Σχολής», τόνισε ο κ. Ελπιδοφόρος.

Επίσης, πρόσθεσε πως ανασυστάθηκε μοναστική αδελφότητα με επτά μοναχούς, ενώ αξιοποιείται ο πνευματικός θησαυρός της περίφημης Βιβλιοθήκης της Σχολής. Επιπροσθέτως, έχουν υπογραφεί διμερείς συνεργασίες με διάφορα ΑΕΙ της Ελλάδας και της Ευρώπης, ενώ 50 φοιτητές εργάστηκαν και εκπαιδεύτηκαν τα τελευταία χρόνια στη Χάλκη μέσω των προγραμμάτων ERASMUS.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στο ακροατήριο το τελευταίο μέρος της ομιλίας του Σεβ. Προύσης που αναφέρεται στη συνάντηση και το διάλογο με το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον κ. Ελπιδοφόρο, «η επαναλειτουργία είναι σημαντική όχι μόνο για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά για όλο τον χριστιανισμό, αλλά και για το Ισλάμ και για την Τουρκία. Και εξηγούμαι: Οι απόφοιτοι της Σχολής μας θα είναι φορείς του πνεύματος του Πατριαρχείου μας, το οποίο είναι πνεύμα διαλόγου, συνεργασίας, ειρήνης και αγάπης. Δεν είναι πνεύμα μισαλλοδοξίας, συντηρητισμού, φονταμενταλισμού, εθνικισμού και διχασμού. Εμείς προάγουμε πάντοτε την ειρήνη και τον διάλογο. Ο απόφοιτός μας είναι άγγελος ειρήνης και συνεργασίας με όλες τις Εκκλησίες και όλες τις θρησκείες. […] Η επόμενη μέρα της Σχολής, είναι κοντά».

Η εκδήλωση έκλεισε με την προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, ο οποίος εξέφρασε τη χαρά του για την παρουσία του Σεβ. Προύσης κ. Ελπιδοφόρου στην πόλη του Βόλου και την Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος. Αναφέρθηκε στα προσωπικά βιώματα που ο ίδιος είχε αποκτήσει από τη διακονία του στη Μητρόπολη Πειραιώς, με τις κατά καιρούς επισκέψεις στο Φανάρι, και τη συμμετοχή του ιδίου στα δρώμενα και στα διεθνή συνέδρια του «Συνδέσμου», της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ορθοδόξων Νεολαιών, όπου του είχε δοθεί η δυνατότητα επικοινωνίας τόσο με ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου όσο και με τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο.

Στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προύσης την Β΄ Κυριακή των Νηστειών, 12 Μαρτίου 2017, λειτούργησε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου. Αμέσως μετά, ο Σεβ. Προύσης, αφού ξεναγήθηκε στους φιλόξενους χώρους του Συνεδριακού Κέντρου Θεσσαλίας στα Μελισσάτικα, στα γραφεία και στις βιβλιοθήκες της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, είχε κατ’ ιδίαν συνάντηση και συνεργασία με τον Διευθυντή της Ακαδημίας Δρ. Παντελή Καλαϊτζίδη, κατά την οποία συζητήθηκαν θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος με προοπτική συνεργασιών στους τομείς της από κοινού διοργάνωσης σεμιναρίων, ψηφιοποίησης και εκδόσεων.

   

http://www.vimaorthodoxias.gr/mitropoleis/prousis-elpidoforos-i-epomeni-mera-tis-theologikis-scholis-tis-chalkis-ine-konta/

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/24/2017 10:21:00 π.μ.