Άγιος νεομάρτυς Σάββας.Τον έγδαραν ζωντανό οι καθολικοί Ουστάσι(1941)

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΣΑΒΒΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΚΟΡΝΥ ΚΑΡΛΟΒΙΤΣ

Το Γκόρνυ-Κάρλοβιτς,επαρχία της Σερβικής Εκκλησίας,βρίσκεται στο έδαφος της σημερινής Κροατίας.και περιλαμβάνει την δυτικότερη περιοχή της Ορθόδοξης Σερβίας κατά τον 15ο αιώνα.Με τον καιρό η στρατιωτική ζώνη που δημιουργήθηκε εκει και που ονομάστηκε Κράινα ήταν πεδία ανάσχεσης των Οθομανών προς την Αυστροουγγαρία.Οι Σέρβοι που ζούσαν στην Κράινα υπηρετούσαν στον Αυστριακό στρατό και είχαν ειδικά προνόμια.Έτσι η επισκοπή του Κάρλοβιτς ήταν την εποχή εκείνη μία από τις πιο ακμάζουσες.
  Ωστόσο η ρωμαιοκαθολική προπαγάνδα και οι Ουνίτες ήταν ένας συνεχής κίνδυνος για την Σερβική εκκλησία.Τον 20ο αιώνα όμως η επισκοπή του Γκόρνυ-Κάρλοβιτς υπέφερε τα πάνδεινα.Αυτό γιατί βρέθηκε στο κέντρο του νέου κροατικού κράτους,κοντά στην πρωτεύουσα Ζάγκρεμπ.
 Κατά την διάρκεια της γενοκτονίας των Σερβων(1941-1945)σε αυτήν την επαρχία δολοφονήθηκαν από τους Ουστάσι 65 Ορθόδοξοι ιερείς,καταστράφηκαν 116 εκκλησίες και προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε άλλες 39 ενώ καταστράφηκαν και 160 ενοριακές ή μοναστηριακές βιβλιοθήκες.

 Ο επίσκοπος Σάββας γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1884 στο Μολ.Το 1929 έγινε μοναχός και  ηγούμενος της Μονής Κρούσεντολ.
 Στις 30 Σεπτεμβρίου 1930 έγινε η ενθρόνισή του ως επίσκοπος Σρέμσκυ-Κάρλοβιτς από τον Πατριάρχη Σερβίας Βαρνάβα.Στις 4 Σεπτεμβρίου 1938 εξελέγη επίσκοπος Γκόρνυ -Κάρλοβιτς με έδρα στο Πλάσκομ.
Το 1941 η επαρχία βρισκόνταν υπό την κατοχή των συνεργατών των ναζί,των φασιστών καθολικών Ουστάσι.Ο ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Ζάγκρεμπ Α.Στέπινατς του ζήτησε να εγκαταλείψει την περιοχή.Ο επίσκοπος Σάββας απάντησε:«Ακόμη και αν μου πάρετε το κεφάλι,εγώ δεν εγκαταλείπω τον λαό μου»

Τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκόσπιτς όπου τον ταπείνωναν καθημερινά και τον βασάνιζαν.Τον Αύγουστο του 1941 μετέφεραν τον επίσκοπο Σάββα μαζί με 2000 Σέρβους στην Βελέμπιτσα.Από τότε η τύχη του αγνούνταν.Παρά τις εκκλήσεις της Σερβικής Εκκλησίας οι Κροάτες δεν έδιναν πληροφορίες.

 

 Μετά από πολλά χρόνια ένας αυτόπτης μάρτυρας διηγήθηκε στον π.Σάββα Σαρβόλετς όσα γνώριζε για τον θάνατο του αγίου επισκόπου Σάββα
«Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας των βασανιστηρίων του.Οι Ουστάσι σφαγείς τον έγδαραν και έριξαν αλάτι επάνω του.Τον έθαψαν ζωντανό.Άφησαν μόνο το κεφάλι του απέξω.Μ'έναν βωλοκόπο(γεωργικό εργαλείο από πλεγμένες βέργες που σέρνεται από υποζύγια πάνω στο οργωμένο χωράφι και το ισοπεδώνει)άρχισαν να τον χτυπάν στο κεφάλι,μέχρι που πέθανε.Τι έγινε μετά δεν ξέρω.Ίσως να τον έριξαν στον γκρεμό οπού ήταν ο κοινός τάφος των Σέρβων.Ούτε μετ΄θάνατον δεν εγκατέλειψε τον λαό του»

 Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2000.Η μνήμη του τιμάται στις 22 Απριλίου

πηγη΄/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης proskynitis.blogspot

Ο Άγιος νεομάρτυς Ονούφριος του Γκάμπροβο(ο εν Χίω μαρτυρήσας+1818)

Ο Όσιος Ονούφριος γεννήθηκε στο χωριό Γκάμπροβο του Μεγάλου Τυρνόβου το 1787 μ.Χ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δέτζιο και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Δανιήλ. Η δε μητέρα του ονομαζόταν Άννα.

Το πρώτο όνομα του νεομάρτυρα αυτού ήταν Ματθαίος και οι ευσεβείς και πλούσιοι γονείς του τον μεγάλωναν με χριστιανοπρέπεια. Κάποτε λοιπόν, όταν ήταν οκτώ ετών, οι γονείς του τον μάλωσαν για κάποια του αταξία και αυτός θυμωμένος είπε μπροστά σε Τούρκους ότι θα τουρκέψει.

Τότε με χίλια βάσανα οι γονείς του κατόρθωσαν να αποτρέψουν την περιτομή του. Όταν μεγάλωσε ο Ματθαίος πήγε στο Άγιο Όρος στη Μονή Χιλιανδαρίου, όπου χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Μανασσής.

Αλλά οι τύψεις από το παιδικό εκείνο περιστατικό τον έκαναν να αγωνίζεται με αυστηρή νηστεία και προσευχή για να εξιλεωθεί στον Θεό. Αργότερα αποφάσισε να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους άπιστους και να υποστεί μαρτυρικό θάνατο. Πήγε λοιπόν στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου δοκιμάστηκε για 4 μήνες από τον πνευματικό Νικηφόρο και κατόπιν έγινε μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Ονούφριος.

Έπειτα με την ευλογία του πνευματικού του και αφού πήρε σαν συνοδό του κάποιο Γρηγόριο Πελοποννήσιο, πήγε στη Χίο.

Εκεί αφού και πάλι προετοιμάστηκε κατάλληλα, φόρεσε ρούχα Αγαρηνών και πήγε στο κριτήριο, όπου μπροστά σε πολλούς αγάδες με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αναθεμάτισε τον μουσουλμανισμό. Και έριξε κάτω το πράσινο σαρίκι που φορούσε.

Τα βασανιστήρια που ακολούθησαν ήταν ανελέητα και φρικτά. Τελικά πέθανε αφού τον μαχαίρωσαν οι βασανιστές του, στις 4 Ιανουαρίου 1818, ημέρα Παρασκευή και ώρα 3 μ.μ. Το Ιερό του λείψανο οι Τούρκοι το έριξαν στη θάλασσα. Ακολουθία και βιογραφία του Αγίου συνέγραψε ο Ονούφριος Ιβηρίτης, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1862.

Ο Όσιος Αχιλλειος ο διάκονος της Λαύρας των Σπηλαίων

Το λείψανο του Οσίου Αχιλλέα του διακόνου στη Λαύρα των Σπηλαίων

Ο Όσιος Αχιλλειος μόνασε τον 14ο μ.Χ. αιώνα στη Λαύρα του Κιέβου. Αγιοποιήθηκε μαζί με άλλους Αγίους της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, την επόμενη περίοδο μετά την εισβολή των Μογγόλων, από τον Μητροπολίτη Κιέβου και της Γαλικίας Άγιο Πέτρο, τον Μογγίλα, το έτος 1643.

Όσιος Αμμούν ο έγκλειστος της Λαύρας των Σπηλαίων

Ο Όσιος Αμμούν αφού επισκέφτηκε το Άγιος Όρος και την Ιερουσαλήμ εγκαταβίωσε στη Λαύρα των Σπηλαίων όπου έγινε γνωστός για την Άγια ζωή του.Έζησε τον 13ο αιώνα και η μνήμη του τιμάται στις 4 Οκτωβρίου

Το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Αμμούν βρίσκεται μεσα στο κελάκι όπου έζησε ως έγκλειστος

Άγιος νέος ιερομάρτυρας Γαβριήλ(+5 Οκτωβρίου 1959)

Ο αρχιμανδρίτης Γαβριήλ(κατά κόσμον Ιβαν Ιγκόσκιν)γεννήθηκε το 1888 στην περιοχή Σοσνόκοβα της Πένζας.Ο Ιβάν ήταν ο μεγαλύτερος γιος ενός αγρότη. Οι γονείς του αισθάνθηκαν την ανάγκη να δώσουν στα παιδιά ευκαιρίες για  εκπαίδευση  και ο Ιβάν έπρεπε να πάει στο σχολείο κάθε μέρα περπατώντας 10 χιλιόμετρα. Έχοντας μάθει να διαβάζει, το αγόρι άρχισε να αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στην προσευχή. 

Ξεκίνησε την ιερατική του διακονία στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Ποκρόβσκι.Το 1922 πήγε στην Μόσχα μαζί με τον πατριάρχη Τύχωνα και η΄ταν ιερέας στην Μονή των Αγίων Μάρθα και Μαρία στην Μόσχα.Το 1926 οι μπολσεβίκοι έκλεισαν την μονή.

Το 1929 εκάρη μοναχός με το όνομα Γαβριήλ και λειτούργησε στον ναό του Αγίου Νικολάου στο Πιζχαχ μέχρι που κατέλαβαν τον ναό οι «ανανεωτές»

Τον βρίσκουμε στον ναό της Αναστάσεως στο Καντάσι μέχρι το 1931 οπότε συνελήφθη για πρώτη φορά από τους μπολσεβίκους.Συνελήφθη συνολικά τέσσερις φορές αλλά τίποτα δεν μπορούσε να κάμψει την πίστη του στον Χριστό παρά τα βασανηστήρια και τις κακουχίες.

Όταν δεν ήταν στην φυλακή ζώντας σε πολύ δύσκολες συνθήκες λειτουργούσε και καθοδηγούσε πνευματικά τα πνευματικά του τέκνα.Ο Θεός του έδωσε το διορατικό αλλά και το θαυματουργικό χάρισμα.Άφησε στις μελλοντικές γενιές μια τεράστια πνευματική κληρονομιά.

Λίγο πριν τον θάνατό του οι κομμουνιστικές αρχές κατέσχεσαν το σπίτι του.Τελικά τον φιλοξένησε μια αγία ψυχή η Ευδοκία.Τρεις ημέρες πριν πεθάνει μέσα σε ένα ασυνήθιστο φως είδε τον Χριστό και συνομίλησε μαζί Του.Εκοιμήθη ειρηνικά στις 5/18 Οκτωβρίου 1959.

Το 2000 βρέθηκε το λείψανό του άφθαρτο.Σήμερα βρίσκεται στον Ι.Ν.του Αγίου Νικολάου στο Ντιμιτρόβγκραντ

Rachmaninov Mystic Russia

Αλίμονο αν ζω χωρίς καρδιά

Ἀλίμονο ἄν ζῶ χωρίς καρδιά.

Ἀλίμονο ἄν θρησκεύω χωρίς καρδιά.

Ἀλίμονο ἄν τηρῶ τὶς ἐντολές χωρίς καρδιά.

Ἄν μοιράζω τὰ πλούτη μου χωρίς καρδιά.

Ἄν συγχωρῶ χωρίς καρδιά.

Ἄν δίνω καὶ ἄν δίνομαι χωρίς καρδιά.

Ἀλίμονο ἄν ἐλεῶ χωρίς καρδιά.

Ἀλίμονο ἄν μετανοῶ χωρίς καρδιά.

Ἀλίμονο ἄν στέκομαι ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ

χωρίς καρδιά.

Θὰ μοῦ πεῖτε: εἶναι δυνατόν; γίνεται;

Καὶ θὰ σᾶς πῶ ἀπό πεῖρα: Γίνεται

Μοῦ ἔχει συμβεῖ γιὰ μεγάλες περιόδους

νὰ εἶμαι με τόν Χριστό, νά ἔχω ὅ, τι εἶναι δικό Του

ἀλλά νά μήν ἔχω Ἐκεῖνον

Μοῦ ἔχει συμβεῖ γιὰ μεγάλες περιόδους

ἀλλοῦ νά εἶναι ὁ Χριστός κι ἀλλοῦ ὁ θησαυρός μου

Ὁ Χριστός νά μέ καλεῖ, νά μέ ξανακαλεῖ κι ἐγώ

ν’ ἀπουσιάζω

Μοῦ ἔχει συμβεῖ

Κι ὅταν μετά ἀπό καιρό μέτρησα τίς ἀναπάντητες κλήσεις Του καί διαπίστωσα τῆς μακροθυμίας τό πέλαγος, μοῦ ἔχει συμβεῖ …

ἔκλαψα πικρά.

Ἄν δέν βάλω καρδιά, δέν θά πάρω Χριστό

Ὅπως δέν θά πάρω ἥλιο, ἄν δέν ἀνοίξω τά κλειστά μου παράθυρα

Μέ τήν καρδιά ζοῦμε.

Μέ τήν καρδιά ἀκοῦμε.

Μέ τήν καρδιά βλέπουμε.

Μέ τήν καρδιά παραβλέπουμε.

Ἡ καρδιά μοῦ κάνει εὔκολες τίς ἐντολές

καί ἡ ἀπουσία της μοῦ τίς καθιστᾶ ἀδύνατες.

Ἡ καρδιά μοῦ κάνει δυνατή τὴν κοινωνία μου μὲ τὸν Χριστό κι ἡ ἀπουσία της τήν δυσχεραίνει.

Γι’ αὐτό ἕνα καρδιακό « Κύριε ἐλέησον »

ἔλεγε ὁ γέροντας Παϊσιος,

μπορεῖ νά ἰσοδυναμεῖ μέ ἀγρυπνία

Γιατί ἔχει μέσα τήν ψυχή μου ὅλη

Γιατί ἔχει μέσα τὴν φωνή μου ὅλη

Ἀλλιῶς, νά φωνάξω πῶς;

Δὲν μπορῶ νὰ φωνάξω δυνατά, ἄν δὲν βάλω καρδιά.

Δὲ μπορῶ νὰ κοιτάξω μακριά, ἄν δὲν βάλω καρδιά.

Ὁ γηραιός πατέρας του ἀσώτου τὸν εἶδε ἀπό μακριά

νὰ ἔρχεται, γιατί μὲ τὴν καρδιά ἔβλεπε.

Από κεῖ ἀντλοῦσε τὴν ὅραση.

Τὰ ποσά εἶναι εὐθέως ἀνάλογα:

Ἡ ὅρασή μου, ἡ ἄκοή μου, οἱ δυνάμεις μου αὐξομειώνονται ἀνάλογα μὲ τὴν ἀγάπη

Γι’ αὐτό ἔχω ἀπουσία Χριστοῦ

Γι αὐτό ἔχω ἀορασία Χριστοῦ

Γι αὐτό ἔχω ὀρφάνια Χριστοῦ

Γιατί δὲν ἔχω ἀγάπη

Γι αὐτό δὲν ἔχω πεῖρα τῆς εὐσπλαχνίας Του

Γιατί ἡ καρδιά μου εἶναι ἀνενεργή

Οὔτε παίρνει οὔτε στέλνει μηνύματα

της Μαρίας Μουρζά