Μητρ. Μόρφου Νεόφυτος: «…οἱ ἱεροὶ ναοί μας θὰ συνεχίσουν ἀπρόσκοπτα τὴ λειτουργία τους καὶ δὲν θὰ κλείσουν καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο.»

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΟΠΙΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ (09.12.2020)

Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Μητροπόλεως Μόρφου

Τέκνα ἐν Χριστῷ ἀγαπητά,
Χαίρετε πάντοτε ἐν Κυρίῳ!

Θέμα: Τέλεση τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καὶ Μυστηρίων στοὺς ναούς μας κατόπιν τῶν νέων μέτρων ποὺ ἐξήγγειλε ἡ Κυπριακὴ Κυβέρνηση γιὰ ἀντιμετώπιση τοῦ κορωνοϊοῦ.

Μὲ ἀφορμὴ τὰ νέα περιοριστικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλε σήμερα, 09.12.2020, ἡ Κυβέρνησή μας, ἕνεκα τῆς ἐπισήμανσης αὐξημένων κρουσμάτων τῆς μεταδοτικῆς ἀσθένειας τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ στὴν Κύπρο, καὶ τὰ ὁποῖα ὁμολογουμένως ἦταν ἀναμενόμενα, θὰ ἐπιθυμούσαμε νὰ σᾶς γνωστοποιήσουμε τὰ ἑξῆς, ἀναφορικὰ πρὸς τὸ ἀνωτέρω θέμα.

Ὅπως γράφει καὶ στὴ χθεσινὴ (ἡμερ. 08.12.2020) ἀνοικτὴ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πρόεδρο καὶ τὰ μέλη τῆς Κυπριακῆς Κυβερνήσεως ὁ ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Ἐπιδημιολογίας καὶ Δημόσιας Ὑγείας στὸ Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο Κύπρου, δρ. Ἐλπιδοφόρος Σωτηριάδης, «Μετὰ ἀπὸ 8 μῆνες ἐμπειρίας ἀπὸ τὴν διασπορὰ τοῦ κορωνοϊοῦ στὸν πληθυσμὸ τῆς Κύπρου καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν λήψη δεκάδων διαφορετικῶν μέτρων ἐλέγχου, βρισκόμαστε περίπου στὸν ἴδιο σταθερὸ παρονομαστή. Βλέπουμε δηλαδὴ νὰ συνεχίζεται ἡ ἐξάπλωση τοῦ κορωνοϊοῦ στὸν πληθυσμό, ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὸ φαινόμενο δὲν εἶναι παράξενο, διότι οὐσιαστικὰ ὅποια μέτρα καὶ νὰ λάβουμε, ὁ κορωνοϊὸς θὰ συνεχίσει νὰ διασπείρεται στὸν πληθυσμό, ἰδιαίτερα τώρα τὸν χειμώνα, ποὺ οἱ καιρικὲς καὶ ἄλλες συνθῆκες εὐνοοῦν τὴν μετάδοσή του». Καί, αὐτὰ ποὺ σημειώνει ὁ εἰδικὸς Ἐπιδημιολόγος τῆς Κύπρου ἐπικυρώνουν καὶ ἄλλοι διεθνοῦς κύρους εἰδικοὶ ἐπιστήμονες, ὅπως ὁ ἐξ Ἑλλάδος Ἐπιδημιολόγος τῆς Ἀμερικῆς δρ. Ἰωάννης Ἰωαννίδης, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Stanford.

Ἐμεῖς, σὲ ὁμιλίες καὶ κηρύγματα ποὺ κάναμε κατὰ τὸ διάστημα τοῦ διαρρεύσαντος «φοβεροῦ ἔτους» 2020, εἴχαμε ἐπανειλημένα ἀναφέρει πὼς τὰ ἀνωτέρω περιοριστικὰ μέτρα εἶναι μέτρα προορισμένα γιὰ νὰ ἀποτύχουν, ὥστε ὁ λαὸς νὰ φθάσει σταδιακὰ σὲ ἀπόγνωση, ἡ κοινωνία σὲ χάος καὶ ὁ συστηματικὰ καλλιεργούμενος ἐκφοβισμὸς νὰ φυγαδεύσει τὴν πίστη. Κι ὅλα αὐτά, γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τὸν κόσμο οἱ ἄνθρωποι τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων» στὴν κατάσταση νὰ ἐκλιπαρεῖ γιὰ τὸ «θαυματουργικὸ ἐμβόλιο», ποὺ ἑτοίμασαν οἱ ἴδιοι ποὺ δημιούργησαν τὴν ὅλη αὐτὴ κατάσταση. Τὰ ἐμβόλια ὅμως αὐτὰ μὲ τὸ ἐμπεριεχόμενο τεχνητὸ γενετικὸ ὑλικό, πολλοὶ ἐπιστήμονες τῆς παγκόσμιας ἐπιστημονικῆς κοινότητας μᾶς παροτρύνουν νὰ μὴν τὰ λάβουμε, γιατὶ οἱ παρενέργειές τους, ἀργὰ ἢ γρήγορα, θὰ ἀποδειχθοῦν τραγικές, καθὼς δὲν ἔχουν δοκιμασθεῖ ὅπως τὰ λοιπὰ ἐμβόλια τῶν ποικίλων μολυσματικῶν λοιμωδῶν ἀσθενειῶν, ἀλλὰ καὶ γιατὶ θὰ ἀποτελέσουν μία «ψηφιοποιημένη ταυτότητα» —κατὰ τὴν ἔκφραση τῶν ἰδίων τῶν νεοεποχιτῶν ἐφευρετῶν τους—, ποὺ θὰ λειτουργοῦν ὡς μέσα πλήρους ἐλέγχου τῆς ὅλης ζωῆς τῶν ἐμβολιασθέντων. Ἔτσι, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος καθίσταται πειραματόζωο τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων», ποὺ μεταξὺ ἄλλων στοχεύει στὴν κατακόρυφη μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς… Καί, γιὰ νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε αὐτὸ ἀμεσώτερα, οἱ πολυμήχανοι Ἄγγλοι ἀποτρέπουν τὶς ἔγκυες γυναῖκες καθὼς καὶ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ τεκνοποιήσουν στὸ μέλλον νὰ ἐμβολιασθοῦν μὲ αὐτά. Ὁ δὲ Πρόεδρος τῆς Κίνας, προχωρημένος Νεοταξίτης, εἰσηγήθηκε πρόσφατα στὴ Σύνοδο τῶν G20 τὸ χάραγμα τῶν πολυπληθῶν πολιτῶν του μὲ τὸ κώδικα QR γιὰ διευκόλυνση στὸν ἄμεσο γενικὸ ἔλεγχό τους. Ἐπειδὴ ἀποτολμοῦμε καὶ τὰ ἀναφέρουμε αὐτά, μερικοὶ μᾶς ἀποκαλοῦν «συνομωσιολόγους». Ἐὰν ἐμεῖς εἴμαστε «συνομωσιολόγοι», τότε ποιοί εἶναι οἱ συνομῶτες εἰς βάρος τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ὁ Θεὸς δώρησε στὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο;

Μᾶς ἐμποιεῖ ἰδιαίτερη ἐντύπωση, ποὺ ἡ Κυβέρνηση στὰ ἀνωτέρω μέτρα/διατάγματά της, ἐξισώνοντας τοὺς χώρους τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας μὲ τὰ τεμένη, τὰ μπάρ, τὶς ταβέρνες, τὰ ἑστιατόρια καὶ λοιποὺς χώρους ἑστίασης, ἐπιβάλλει ἐξίσου τὸν ἀποκλεισμὸ προσέλευσης τῶν πολιτῶν. Αὐτὰ βεβαίως τὰ μέτρα θεωροῦμε πὼς θὰ ἐπιταχύνουν τὴν αὔξηση τῆς ἀνεργίας καὶ πτώχευσης, τῆς ἤδη βεβαρυμένης ψυχοπαθολογίας τῶν πολιτῶν καὶ ἀρχίζει νὰ διαφαίνεται ἡ προφητευθεῖσα ἔλλειψη τροφίμων, εἰδῶν βασικῆς ἀνάγκης καὶ καυσίμων.

Οἱ ἐναγώνιες εἰσηγήσεις κλήρου καὶ πιστοῦ λαοῦ δὲν εἰσακούσθηκαν, καὶ δυστυχῶς, σὲ ἄκρα ἀντίθεση αὐτοῦ ποὺ σημαίνει ἐννοιολογικά, θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ὁ «ἐκκλησιασμός» —δηλαδὴ ἡ συνάθροιση ἐπὶ τὸ αὐτὸ κλήρου καὶ λαοῦ πρὸς δοξολογίαν Θεοῦ—, τώρα ἐπιβάλλεται νὰ τελεῖται «χωρὶς τὴν παρουσία πιστῶν». Κι αὐτὰ σὲ μία περίοδο νηστείας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ πιστὸς λαὸς ἀγωνίζεται ἰδιαίτερα πνευματικὰ καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐκκλησιάζεται καὶ νὰ κοινωνεῖ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων πιὸ τακτικά. Καὶ ἀφήνουμε ἔτσι τὶς ψυχὲς ἀτροφικὲς γιὰ τὴν ἀμφιλεγόμενη προστασία τῆς σωματικῆς ὑγείας, ποὺ δὲν ἐξασφάλισαν τὰ μέτρα τῶν κρατούντων καὶ τῶν συμβούλων τους ἐπιδημιολόγων. Θὰ δώσουμε ὅμως λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὴ συμπεριφορά μας αὐτή. Ἐπιλέξαμε τὴν «ὑγειονομικὴ λογικὴ» τοῦ κόσμου τούτου καὶ ἀφήσαμε τὰ ἔργα τῆς πίστεως, τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, νὰ γελιοποιοῦνται ἀπὸ ἐπιστήμονες καὶ δημοσιογράφους. Νὰ ὑπογραμμίσουμε ἀκόμη πὼς οἱ σκοτεινὲς καὶ ἑωσφορικές δυνάμεις, ἐπειδὴ δὲν θέλουν τὸν κόσμο νὰ εἶναι πνευματικὰ καὶ σωματικὰ δυνατός, ἔχουν βάλει ὡς στόχο, μεταξὺ ἄλλων, καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Καὶ δὲν θέλουν νὰ μεταλαμβάνουν οἱ πιστοί, γιατὶ γνωρίζουν ὅτι ἡ κατεξοχὴν πνευματικὴ δύναμη τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ κοινωνία τοῦ ζωοποιοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Θεία Λειτουργία, δηλαδὴ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ ὁποιοδήποτε Μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ τελεῖται μὲ τὴ συνάθροιση τῶν πιστῶν ἐπὶ τὸ αὐτό, μέσα στὸ πλαίσιο τῆς λατρείας τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀκολουθώντας τὴν θεοπαράδοτη ἐντολὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶπε, «τοῦτο (τὸ Μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας) ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν», καθὼς καὶ τὴν ἀνέκαθεν λειτουργικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦν νὰ ὑποβιβαστοῦν καὶ νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἁπλὲς συναθροίσεις ἀνθρώπων. Καὶ ἡ Θεία Κοινωνία, αὐτὸ δηλαδὴ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ μυστικὰ ἀλλὰ πραγματικὰ θυσιάζεται χάριν τῶν πιστῶν σὲ κάθε Θεία Λειτουργία, ὄχι μόνο εἶναι ἀδύνατον νὰ εἶναι μεταδοτικὸ ὁποιασδήποτε μολυσματικῆς-λοιμικῆς ἀσθένειας, ἀλλὰ σὲ ὅσους προσέρχονται σ᾽ αὐτὸ μὲ πίστη καὶ τὴν κατάλληλη προετοιμασία, χορηγεῖ ὑγεία ψυχῆς καὶ σώματος καὶ γίνεται «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον». Ἐπίσης, ἐπισημαίνουμε τὸν πατρικὸ λόγο τοῦ Κυρίου μας σὲ ἀσθενεῖς καὶ ὑγιεῖς, ἁμαρτωλοὺς καὶ δικαίους, «τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω» (Ἰω. 6,37). Ὁ Κύριος δὲν ἀποδιώκει κανέναν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του, ἀλλὰ δέχεται ὅλους ποὺ προσέρχονται σ᾽ Αὐτόν. Καὶ ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Κυρίου ἰσχύει διαχρονικὰ γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ποιμένες καὶ διαδόχους τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, κατεξοχὴν μάλιστα ἐμᾶς τοὺς ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ὡς ἐκ τῶν ὡς ἄνω, στὰ ὅρια τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου, πληροφορῶ, ὡς ὁ κατὰ τόπον ἁρμόδιος Μητροπολίτης, ὅτι οἱ ἱεροὶ ναοί μας θὰ συνεχίσουν ἀπρόσκοπτα τὴ λειτουργία τους καὶ δὲν θὰ κλείσουν καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο. Δηλαδή, τόσον οἱ ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ Θεῖες Λειτουργίες, ὅσο καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια θὰ τελοῦνται κανονικά. Οὔτε κορδέλλες θὰ τοποθετηθοῦν στοὺς σκάμνους, οὔτε οἱοσδήποτε ἱερέας ἢ ἐπίτροπος θὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καθορίζει τὸν ἀριθμὸ τῶν εἰσερχομένων στὸν ναὸ πιστῶν, οὔτε καὶ νὰ τοὺς ἀπαγορεύσει τὴν εἴσοδο ἐν ὥρᾳ Ἀκολουθίας.

Ἐὰν ἡ Κυβέρνηση θεσπίζει νόμους γιὰ τὴν περιφρούρηση, ὅπως θεωρεῖ, τῆς σωματικῆς ὑγείας τῶν πολιτῶν, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει τὴ δική της ἱερὰ Παράδοση καὶ τοὺς δικούς της νόμους καὶ ἱεροὺς Κανόνες ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια, γιὰ νὰ διασφαλίζει καὶ διατηρεῖ τὴν ψυχοσωματικὴ ὑγεία τῶν πιστῶν. Καὶ τονίζουμε ἐν προκειμένῳ τὸ ἀρχαῖο νομικὸ ἔθος τῆς ἀσυλίας τῶν ἱερῶν ναῶν, τῶν χώρων τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταστοῦν χῶροι ἀστυνόμευσης τῶν πιστῶν, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ αὐτὴ τὴν ἱερότητα καὶ ἀσυλία σεβάστηκαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ ἑτερόδοξοι, καὶ ἀλλόθρησκοι, καὶ κατακτητές… Καὶ νὰ ὑπενθυμίσουμε ἀκόμη ὅτι αὐτὴ ἡ ἀσυλία τυγχάνει σεβαστὴ στοὺς χώρους λατρείας ὅλων τῶν θρησκειῶν. Πολλοῦ γὲ δὴ πρέπει νὰ τυγχάνει στοὺς Ὀρθοδόξους ναοὺς ἑνὸς Ὀρθοδόξου ἀπὸ δισχιλιετίας Χριστιανικοῦ κράτους.

Ἐὰν τὰ ἀνωτέρω, δηλαδὴ ἡ ἀπρόσκοπτη λειτουργία τῶν ναῶν μας θεωρηθεῖ ὅτι ἀντίκειται στὰ σχετικὰ κυβερνητικὰ διατάγματα, τὴν εὐθύνη δὲν θὰ ἔχουν, οὔτε οἱ ἱερεῖς, οὔτε οἱ διάκονοι, οὔτε οἱ ἐκκλησιαστικοὶ Ἐπίτροποι, ἀλλὰ τὴν ἀναλαμβάνω ἐξ ὁλοκλήρου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνώπιον τοῦ νόμου, ἐγὼ προσωπικά, ὁ Μητροπολίτης σας. Καὶ εἶμαι ἕτοιμος, χάριν τῆς ἀπρόσκοπτης λειτουργίας τῶν ἱερῶν μας ναῶν καὶ τῆς τέλεσης τῶν Ἀκολουθιῶν καὶ Μυστηρίων μας, νὰ παρασταθῶ στὰ δικαστήρια τοῦ κόσμου τούτου.

Μετὰ πατρικῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καὶ Χριστουγεννιάτικες εὐχὲς

Ὁ Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ἐπισκοπεῖον Εὐρύχου, τῇ 9ῃ Δεκεμβρίου 2020.

Κοινοποίηση: Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον Β´ καὶ ἀρχιερεῖς-μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

Πηγή Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Σταγὼν καὶ Μετεώρων Θεόκλητος: «Kαι τὶς πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν ἀνοίξαμε καὶ τὰ μικρόφωνα ἀνοίξαμε καὶ τὶς καμπάνες χτυπᾶμε καὶ εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦμε σὲ ὅποιον ἔχει τὸ παράπονό του».

Σὲ μία βαρυσήμαντη δήλωση προχώρησε σήμερα ὁ Μητροπολίτης ΣΤΑΓΩΝ & ΜΕΤΕΩΡΩΝ κ.Θεοκλητὸς ὁ ὁποῖος ἀπευθυνόμενος στοὺς πιστοὺς ποὺ ἄκουγαν τὴν μετάδοση τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπὸ τὸ Ρ/ «ΣΤΑΓΩΝ».

 

Ὁ κ. Θεοκλητὸς ἀναφερόμενος στὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας ἀναφορικὰ μὲ τὴν πανδημία τοῦ κορονοϊοῦ, τόνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία αὐτὸ-ταπεινώθηκε τηρώντας τὰ μέτρα προστασίας περιορισμοῦ τῆς διασπορᾶς τοῦ ἰοῦ στὴν κοινότητα ποὺ ἀνακοίνωσε ἡ πολιτεία κλείνοντας τὶς Ἐκκλησίες καὶ τὰ μεγάφωνα τελώντας τὴν Θεία Λειτουργία κεκλισμένων τῶν θυρῶν.

 

Συνεχίζοντας τόνισε ὅτι μετὰ τὸ γεγονὸς ὅτι γνωστὴ καλλιτέχνης εὑρισκόμενη ἐπὶ αὐτοκινήτου τραγουδοῦσε ἀπὸ μεγαφώνου περιδιαβαίνοντας τοὺς δρόμους τῆς πρωτεύουσας καὶ κυρίως τὴν κάθοδο τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς χώρας καὶ τῆς συνοδείας τοῦ πρὸ τοῦ μεγάρου «ΜΑΞΙΜΟΥ» χειροκροτώντας τὴν καλλιτέχνη, ἔδειξε πὼς ἐφαρμόζονται δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ κάτι ποὺ δίνει τὸ δικαίωμα στὸ ἄνοιγμα τῶν μεγαφώνων καὶ τῶν Ἐκκλησιῶν στοὺς πιστοὺς.

Νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ δήλωση αὐτὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη ΣΤΑΓΩΝ & ΜΕΤΕΩΡΩΝ ἔγινε δεκτὴ μὲ ἱκανοποίηση καὶ Χαρὰ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς

 

Πάντως ἡ ἀντίδραση αὐτὴ σχετίζεται μὲ πληροφορίες ποὺ θέλουν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο νὰ ἀπέστειλε στὸν Πρωθυπουργὸ τῆς χώρας ζητώντας στὸ ἄνοιγμα τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ἀκοῦστε τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου στὸν παρακάτω σύνδεσμο…

Ο γέροντας Γεώργιος Καψάνης για την λατρεία του Θεού.

Η λατρεία του Θεού κατέχει κεντρική θέσι στην πνευματική ζωή του Χριστιανού. Δεν αποτελεί μόνο ένα καθήκον, αλλά είναι κυρίως έκφρασις αγάπης. Είναι ανταπόκρισις του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού.

Ο Θεός έδειξε την αγάπη Του προς τον άνθρωπο με τη θεία Οικονομία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιώ.γ’16).

Η Εκκλησία ανταποκρίνεται στην αγάπη αυτή με την θεία Λατρεία της και κατ’ εξοχήν με την Θεία Λειτουργία.

Τα πνευματικά όρια της θείας Λατρείας δεν περιορίζονται στα κτιστά όρια του ανθρώπου, αλλά ως δωρεά του Αγίου Πνεύματος προσλαμβάνουν θείες διαστάσεις, όπως θεολογεί και ο θείος Απόστολος Παύλος: «οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ» (Α’ Κορινθ. ιβ’3)

Οι Άγιοι Πατέρες, οι οποίοι παρέδωσαν την θεία Λατρεία στην Εκκλησία, έζησαν αυτές τις πνευματικές διαστάσεις. Αλλά και όσοι Χριστιανοί ζουν έντονα το μυστήριο της αγάπης του Θεού, και αυτοί λατρεύουν τον Θεό με πόθο και επιμέλεια. Υπάρχουν όμως και Χριστιανοί για τους οποίους η Λατρεία της Εκκλησίας είναι ένα θρησκευτικό καθήκον, ή το χειρότερο, εκφυλίζεται σε τυπική κοινωνική εκδήλωσι…

Η ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου, ιδίως των νέων, δεν αναπαύεται στους τύπους, αλλά αναζητεί την ουσία. Γι’ αυτό τονίζεται ο χαρακτήρας της θείας Λατρείας ως λογικής λατρείας.

Είναι γεγονός ότι μόνον όταν βιώνεται ως λογική λατρεία, η θεία Λατρεία γίνεται οδός προς σωτηρίαν, προς την κατά Χάριν θέωσί μας. Και αυτό για δύο λόγους:

Πρώτον. Ο άνθρωπος είναι ύπαρξης λογική. Δεν έχει μόνο συναίσθημα, αλλά και νου και λόγο. Γι’ αυτό, όταν έλλογα και με επίγνωσι ο νους μας συμμετέχει στα γράμματα και στα τελούμενα της θείας Λατρείας, αγιάζεται ολόκληρη η λογική μας φύσις.

Δεύτερον. Η Λατρεία της Εκκλησίας γίνεται διά του Λόγου του Θεού και προσφέρεται σ’ Αυτόν. Αυτός είναι ο Λόγος του Θεού και ο λόγος της υπάρξεώς μας. Δεν μπορούμε μόνο με τις ανθρώπινες δυνάμεις μας να Του προσφέρουμε αληθινή λογική λατρεία, να ανταποκριθούμε με ευγνωμοσύνη για τις δωρεές Του, να Τον ευχαριστήσουμε αξίως για την κατ’ εξοχήν Δωρεά Του, το Σώμα και το Αίμα Του. Γι’ αυτό στην θεία Λειτουργία λέγομε: «Σύ εἶ ὁ προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος»…

Ένα Σώμα και ένα πνεύμα με τον Λόγο του Θεού, οι ορθόδοξοι Χριστιανοί αξιωνόμαστε Χάριτι θείᾳ να προσφέρωμε σ’ Αυτόν την λογική μας λατρεία.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱεράς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Ἀρχιμ. Γεώργιος

(Από τον πρόλογο στο «Λατρευτικό Εγχειρίδιο – Στοιχεία Αγωγής για την τάξη και τη Λατρεία της Εκκλησίας» του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου)

Μετά πόνου ψυχής για την απαγόρευση συμμετοχής στη θεία Λατρεία – αντιγραφή εκ του πρωτοτύπου: Ιωάννης Λίτινας

Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: «Ὅποιος εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Χριστό, αὐτός θά διακρίνει καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν».

Αρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη

…Επειδή θα γίνουν οπωσδήποτε πειρασμοί στην Εκκλησία και σε μας όλους, διότι αυτά είναι και προφητευμένα και τα βλέπουμε να έρχονται, εμείς πρέπει να προετοιμαζόμαστε πνευματικά, για να αντιμετωπίσουμε τους πειρασμούς αυτούς. Και πως πρέπει να προετοιμαζόμαστε;

Να είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό. Να φροντίσουμε από τώρα όλοι μας να κάνουμε περισσότερο πνευματικό αγώνα, να είμαστε συνέχεια ενωμένοι με τον Χριστό. Με την εξομολόγηση, με την Θεία Κοινωνία, με την προσευχή. Να μην μας κλέψει πουθενά ο διάβολος και έχουμε κάποια αδυναμία, κάποιο πάθος, το οποίο μας χωρίζει από τον Χριστό. Όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό, αυτός θα διακρίνει και τα σημεία των καιρών. Θα διακρίνει τι είναι του Χριστού και τι είναι του διαβόλου. Και θα έχει το κουράγιο και την δύναμη να κάνει και κάποια θυσία για την αγάπη του Χριστού. Γιατί, αν δεν είναι κανείς ενωμένος με τον Χριστό, πως θα θυσιάσει και κάτι από τον εαυτό του για την αγάπη του Χριστού;

Άρα λοιπόν, τώρα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, επειδή έρχονται και οι πειρασμοί αυτοί, πρέπει εμείς να φροντίζουμε να είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό…

Εύχομαι λοιπόν, με τη Χάρη του Κυρίου να είσθε και εσείς πάντοτε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε κάθε επερχόμενο πειρασμό.

Προσευχηθείτε όμως να μας φωτίζει και εμάς ο Θεός να λέμε όχι τα δικά μας, αλλά τα του Θεού άγια θελήματα και τα του Θεού άγια δικαιώματα. Όπως λέμε και στην Εκκλησία πολλές φορές «δίδαξον με τα δικαιώματά σου»

Εύχομαι να έχετε πάντοτε την Χάρη του Χριστού και να αγωνιζόμαστε όλοι υπέρ της αληθείας του Κυρίου μας και υπέρ της αγίας μας πίστεως.

*Απόσπασμα από το άρθρο «Η στάσις των χριστιανών απέναντι στο ηλεκτρονικό φακέλωμα και ο 666»

Από το βιβλίο: «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – Έτος 1997» – Έκδοση της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου

Καιρός αγώνος, ομολογίας και μαρτυρίας ό,τι και αν μας στοιχίσει! ~ Αρχ. Γ. Καψάνης Posted on 9 Μαρτίου, 2019

 

Μακαριστός Γέροντας Γεώργιος ΚαψάνηςΚαθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους († 2014)

Με πολύ πόνο διαπιστώνουμε ότι πράγματι σε μερίδα νεοελλήνων υπάρχει αποστασία από τον Θεό των Πατέρων μας, αντιχριστιανικό και αντιεκκλησιαστικό πνεύμα που μερικές φορές γίνεται φανερός ή ύπουλος διωγμός κατά της Εκκλησίας, οργανωμένος, μεθοδευμένος και μανιώδης.

Ο αθεϊσμός και αντιχριστιανισμός γίνεται στον τόπο μας κατεστημένο, που επιδιώκει να κάνει τους Έλληνες αντιχρίστους. Χρησιμοποιεί την παιδεία, τα σχολικά βιβλία, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον τύπο. Χρησιμοποιεί ακόμη την ειρωνεία και την περιθωριοποίηση όσων τολμούν ακόμη να εκδηλώνουν την πίστη τους και την αγάπη τους προς την Εκκλησία. 

Φθάσαμε μάλιστα σε τέτοια δαιμονική κατάσταση, ώστε και άθεοι θεολόγοι στα σχολεία να κάνουν αθεϊστική προπαγάνδα.

Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτά και τις συνέπειες που έχουν στα ήθη και στην πίστη του λαού μας η εισβολή στον τόπο μας του τουρισμού και του δυτικού υλιστικού τρόπου ζωής και η είσοδός μας στην χοάνη της Ε.Ο.Κ., τότε αντιλαμβάνεται ότι διερχόμεθα τον μεγαλύτερο πνευματικό κίνδυνο που περάσαμε ποτέ ως ελληνορθόδοξο έθνος.

Το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές — εκτός εξαιρέσεων — που με αυτοθυσία και παρρησία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντίχριστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του Ορθοδόξου Ελληνισμού στην νέα και χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το Γένος μας.

Πιστεύω ότι η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανικοποίηση των Ελλήνων σκοπεύει στον αφελληνισμό μας, ώστε οι Έλληνες πνευματικά και εθνικά εξανδραποδισμένοι να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

Αν οι νεοέλληνες χάσουμε τον Χριστό ή τον απωθήσουμε στο περιθώριο, θα χάσουμε και την πνευματική μας ελευθερία, την δυνατότητα να συνεχίσει να καρποφορεί σ’ αυτόν τον τόπο η ζωηφόρος παράδοση του ορθοδόξου ανθρωπισμού.

Γι’ αυτό είναι για όλους μας καιρός αγώνος, πνευματικής αντιστάσεως, ομολογίας και μαρτυρίας της πίστεώς μας, ό,τι και αν μας στοιχίσει!

Πιστεύω ότι και σήμερα ο αγώνας μας είναι υπέρ πίστεως και πατρίδος, ή όπως θα το έλεγαν οι αγωνισταί του 1821: «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Για την πνευματική ελευθερία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση και της εθνικής μας ανεξαρτησίας!

Εκείνων τον αιματηρό αγώνα καλούμεθα να συνεχίσουμε σήμερα όσοι νεοέλληνες — και πιστεύω είμαστε η μεγάλη πλειονότητα — μένουμε πιστοί στις αξίες, για τις οποίες εκείνοι θυσιάσθηκαν.

Πιο επικίνδυνος για τον τόπο μας και από τους ξένους εισβολείς, που επιβουλεύονται την πατρογονική μας γη, είναι ο αντίχριστος αθεϊσμός, γιατί αυτός σκοτώνει τις ψυχές μαςκαι αλλοιώνει τις συνειδήσεις μας και τα φρονήματά μας.
Σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας μας ο Θεός ανέδειξε φωτισμένους άνδρες σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον Μακρυγιάννη, που αφύπνισαν τον λαό και τον στερέωσαν στην ορθόδοξο πίστη και στο εθνικό του φρόνημα.

Πιστεύω ότι και σήμερα η Χάρις του Θεού και η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας θα οικονομήσουν κάτι για την σωτηρία μας, ανταποκρινόμενοι στον αγώνα, στον πόνο, στην μετάνοια, στα δάκρυα όσων δεν προσκύνησαν τους συγχρόνους Βάαλ της αποστασίας.

Έχουμε άλλωστε και το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενώσεως, όπου τα 70 χρόνια διωγμού κατά της Εκκλησίας δεν μπόρεσαν να σβήσουν την πίστη στα ευρύτερα στρώματα του ευσεβούς ρωσικού λαού, μάλλον και την στερέωσαν και λάμπρυναν.
Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, ο Εσταυρωμένος και Αναστάς, και όχι ο διάβολος, έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία. Και γι’ αυτό όσο και αν ο ουρανός συννεφιάζει, εμείς πάντα ελπίζουμε.

~ Γέροντας Γεώργιος ΚαψάνηςΚαθηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου († 2014)

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Η αμέλεια είναι η κύρια αιτία της αποτυχίας

 

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Η αμέλεια είναι η κύρια αιτία της αποτυχίας

Σε σχετικές ερωτήσεις μας, απαντούσε ότι η αμέλεια είναι η κύρια αιτία της αποτυχίας του ανθρώπου στον πνευματικό σκοπό του. Τον ρώτησα κάποτε, πώς οι Πατέρες προβάλλουν ως αφορμή την κενοδοξία;

Και απάντησε ναι και αυτή μας επιβουλεύεται, αλλά όχι όλους παρά μόνο όσους ξεγελάσει και πάλι λίγους, γιατί η κενοδοξία φθείρει τους συγκεντρωμένους θησαυρούς, ενώ η αμέλεια δεν αφήνει να τους συνάξεις. Η αμέλεια μοιάζει με ανομβρία, που δεν αφήνει να φυτρώσει τίποτε.

Η κενοδοξία βλάπτει όσους έχουν καρπό, όσους έχουν προχωρήσει, ενώ η αμέλεια ζημιώνει όλους. Εμποδίζει αυτούς που θέλουν να ξεκινήσουν και σταματά αυτούς που προχώρησαν.

Δεν επιτρέπει την μάθηση σε αυτούς που αγνοούν και εμποδίζει την επιστροφή σε αυτούς που πλανήθηκαν. Δεν αφήνει να σηκωθούν όσοι έπεσαν και γενικά είναι όλεθρος για όσους αιχμαλωτίζονται από αυτήν.

Με πρόφαση τις φυσικές ανάγκες και τον κόπο που προέρχεται από τον αγώνα, γίνεται η απατηλή πιστευτή και ως καλός αγωγός -η ακηδία- μας μεταφέρει και μας παραδίνει στην φιλαυτία, τον γενικότερο εχθρό.

Μόνο η ανδρεία ψυχή, με βάση την πίστη και την ελπίδα προς τον Θεό, ανατρέπει αυτήν την επιβουλή. διαφορετικά, γλυτώνει δύσκολα όποιος έχει άγνοια από αυτά τα δίχτυα.

Ταλαιπωρεί πολύ αυτούς που μένουν μόνοι και όσους αποφεύγουν την προγραμματισμένη ζωή, ενώ αδυνατεί να βλάψει τους υποτακτικούς και αυτούς που διακονούν.

Η αμέλεια, ο ακοίμητος κίνδυνος του πιστού.

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού
Ψυχωφελή Βατοπαιδινά

“Ἡ στάση τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῶν θείων μυστηρίων πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη αὐτῆς τῶν ἱερῶν εὐαγγελιστῶν, ὅταν τά κατέγραφαν”

 

Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει τα περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου

Ἄρθρο τοῦ Ἐλευθερίου Κρητικοῦ, θεολόγου
ἀποκλειστικά γιά τήν https://katanixi.gr/

Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

---

Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει τά περί τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου

Ἐλευθερίου Κρητικοῦ, θεολόγου

Ἡμέρες φόβου, ἡμέρες ἀνησυχίας καί ἀγωνίας, ἡμέρες δυστυχίας βιώνει ἡ ἀνθρωπότητα τοῦτο τόν καιρό. Ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά προφυλαχθεῖ ἀπό ἕναν ἀόρατο ἐχθρό. Ὡστόσο, σκιρτήματα χαρᾶς καί ἐλπίδας ἀντηχοῦν ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη στόν πλανήτη μας. Γιορτάζει ὁ οὐρανός, γιορτάζει κί ἡ γῆ. Συνεορτάζουν τά οὐράνια μέ τά ἐπίγεια. Ὅλα λάμπουν καί φεγγοβολοῦν μπροστά στή γενέθλιο ἡμέρα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Αὐτή ἡ μέρα, αὐτό τό γεγονός, ἄλλαξε τόν ροῦν τῆς ἱστορίας.

Ὅλοι μιλοῦν γι’ αὐτό τό θεῖο γεγονός καί τά πάντα στρέφονται γύρω ἀπ’ αὐτό. Ἄλλοι στέκονται ταπεινά καί δέχονται τό χαρμόσυνο ἄγγελμα καί ἄλλοι πάλι στέκονται ὑπερήφανα καί ἀλαζονικά ἐκτοξεύοντας τά βέλη τους σ’ αὐτό τό θεῖο βρέφος. Ὅμως μπροστά στό μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, στά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά στέκεσαι μετά φόβου καί τρόμου, ἀλλά συνάμα καί ἀγάπης καί θείου ἔρωτος, μέ ἱερό δέος. Ἡ στάση τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῶν θείων μυστηρίων πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη αὐτῆς τῶν ἱερῶν εὐαγγελιστῶν, ὅταν τά κατέγραφαν.

Ἀναλόγως στάθηκε καί ἕνας μεγάλος διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Βασίλειος Καισαρείας. Καί πράγματι πῶς νά μήν χαρακτηρισθεῖ «μέγας»; Ἡ προσωπικότητα του, ἡ δράση του στά ἐκκλησιαστικά δρώμενα καί ἡ θεολογική του συμβολή δικαιολογοῦν πλήρως τήν ἀπόδοση τῆς προσηγορίας αὐτῆς. Ὁ Βασίλειος ἀνέβλυσε ποταμούς εὐσεβῶν δογμάτων στήν οἰκουμένη, ποτίζοντας τόν πιστό λαό τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τή χάρη τῶν θεϊκῶν του λόγων καί τό ὕψος τῶν μυστηριακῶν δογμάτων ἀναβιβάζει τούς πιστούς. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἐπιλέγουμε ὀλίγα ἀπό τή διδασκαλία του, προκειμένου νά μυσταγωγηθοῦμε στό ἀπ’ αἰῶνος ἀπόκρυφον μυστήριον.

1. Ἡ πρόσληψη τοῦ ἀνθρώπου.

Τό γεγονός τῆς πτώσεως δέ ματαίωσε ὁριστικῶς τήν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλά μόνον προσωρινῶς ἀνέκοψε τήν πορεία πρός τή θέωση. Ἔπρεπε τό κτιστό νά ἑνωθεῖ μέ τό ἄκτιστο, γιά νά ἀνορθωθεῖ ἀπό τή φθορά, τήν ὁποία εἶχε ἐγγενῆ ἐκ τῆς κτιστῆς φύσεως του. Ἡ «ἀλλοτριωθεῖσα Θεοῦ» καί «ἡ ἐκπεσοῦσα τοῦ παραδείσου» ἀνθρωπότητα ἔπρεπε διά τῆς πρός Θεόν οἰκειώσεώς της «εἰς οὐρανούς ἀναχθῆναι»¹.

Τό μέγα μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας προϋπάρχει αὐτῆς τῆς δημιουργίας καί βρίσκεται ἀϊδίως στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μ. Βασίλειος θεωρεῖ ὅτι «ὁ ἐπιτήδειος πρός τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου καιρός» ὑπῆρξε «πάλαι προωρισμένος καί προδιατεταγμένος πρό καταβολῆς κόσμου»² . «Σεσιγημένον ἀπό τῶν αἰώνων», τό μυστήριο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, ἐφανερώθη «καιροῖς ἰδίοις, ὅτε ὁ Κύριος, πάντα διεξελθών τά εἰς ἐπιμέλειαν ἥκοντα τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, ἐπί πᾶσι τήν οἰκείαν ἐχαρίσατο ἡμῖν ἐπιδημίαν»³ . Ὁ ἴδιος, λοιπόν, ὁ Θεός, ἀφοῦ μετά τήν πτώση καί μέχρι τῆς ἐνανθρωπήσεως προετοίμασε ποικιλοτρόπως τό ἀνθρώπινο γένος, ἐπεδήμησε καί ἐπεσκέψατο τούς ἀνθρώπους.

Τό «ἐργαστήριον» τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας εἶναι «Παρθένου ἁγίας σῶμα» καί καθώς ἡ κατ’ ἄνθρωπον σύλληψη καί γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἐξ ἄκρας συλλήψεως ἀποτελεῖ μυστικό ἔργο τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπενεργείας καί συνεργείας, οἱ ἀρχές τῆς ἐνσαρκώσεως εἶναι τό Πνεῦμα τό ἅγιον καί ἡ «ἐπισκιάζουσα» δύναμη τοῦ Ὑψίστου. Ἡ Παρθένος Μαρία κριθεῖσα ὡς «ἐπιτηδεία πρός τήν τῆς οἰκονομίας διακονίαν» ὑπῆρξε ἡ χορηγός τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ, λόγῳ τῆς καθαρότητός της⁴.

Τό γεγονός τῆς στάσεως τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐπέχει βασική θέση στή διδασκαλία τοῦ θείου Πατρός. Κατά τά ἀνθρώπινα μέτρα τό μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκατάληπτο καί ὑπέρλογο. «Τά προσυφαινόμενα τῇ πίστει δόγματα περί τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως» εἶναι «βαθύτερα τῆς ἡμετέρας καταλήψεως»⁵. Ὁ ἀντινομικός χαρακτῆρας τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας πρέπει νά νοεῖται «θεοπρεπῶς»⁶, διότι εἶναι ἀσύλληπτος ἡ ἕνωση τοῦ κτιστοῦ μέ τό ἄκτιστο καί ἀπόκρυφος καί ἀφανέρωτος ὁ ἀκριβής τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἔγινε. «Νόει μοι θεοπρεπῶς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου. Ἄχραντόν μοι νόει καὶ ἀῤῥύπωτον τὴν θεότητα· κἂν ἐν ὑλικῇ φύσει γένηται»⁷.

Ἡ ὑπέρβαση τῶν φυσικῶν νόμων καί ὁ ἀντινομικός χαρακτῆρας τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ δηλώνεται ἀπό τό ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» καί «οὔτε τροπήν ὑπέμεινε». Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο οὐδείς τόπος δύναται νά περιχωρήσει ἦταν συνάμα ὁλόκληρος καί στόν οὐρανό καί στήν γῆ, ἑνωμένος μέ τήν ἀνθρωπίνη φύση. «Ἡ γῆ ἐν τοῖς ἰδίοις κόλποις τόν οὐράνιον ὑπεδέχετο» καί ὁ οὐρανός ἦταν πεπληρωμένος τῆς τοῦ Υἱοῦ παρουσίας, ἀφοῦ «οὔτε ὁ οὐρανός ἔρημος ἦν τοῦ συνέχοντος». Ἑπομένως αὐτό φανερώνει ὅτι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου δέν ἀποτελεῖ μετάβαση τοπική «ἐκ τόπου εἰς τόπον», ἀλλά συγκατάβαση θεϊκή⁸.

Ἡ ἐνανθρώπηση ἔπρεπε νά εἶναι πραγματική καί ὄχι φαινομενική. Ὁ Μ. Βασίλειος τονίζει τήν πραγματικότητα τοῦ προσληφέντος ἀνθρωπίνου σώματος ὑπό τοῦ Κυρίου. Εἶναι τό σῶμα «τό βασιλευόμενον ὑπό τοῦ θανάτου», τό σῶμα τό ὁποῖο ἔχει τήν ἴδια ὑφή μέ αὐτό κάθε ἀνθρώπου καί ἑπομένως ἀναιρεῖται ἡ ὑπό τοῦ Ἀπολιναρίου καί Οὐαλεντίνου ὑποστηριζομένη κακοδοξία τῆς δοκήσεως, ἡ ὁποία θέλει ὁ Κύριος νά ἦλθε ἔχοντας «οὐράνιον σῶμα» καί λαβόντα «μορφήν δούλου» καί ὄχι αὐτόν τόν δοῦλο⁹. Μέ τήν ἐνσάρκωση οἱ δύο φύσεις ἑνώθηκαν στήν ὑπόσταση τοῦ Λόγου ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως καθώς ἡ θεία φύση δέν μετεβλήθηκε σέ άνθρωπίνη, οὔτε ἡ ἀνθρωπίνη σέ θεία, «ἄτρεπτον γάρ τό ἀθάνατον»¹⁰.

Στή χριστολογία τοῦ ἱεροῦ Πατρός γίνεται διάκριση μεταξύ ἀδιαβλήτων καί διαβλητῶν παθῶν ἤ παθῶν «σαρκός ἐμψύχου» καί παθῶν «ψυχῆς σώματι κεχρημένης». Τά «φυσικά πάθη», τά ὁποῖα εἶναι οἱ φυσικές ἀναγκαιότητες πού εἶχε τό ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, φανερώνουν τήν ἀληθινή καί ὄχι κατά φαντασία ἐνανθρώπηση. Ἀντιθέτως τά πάθη, τά προερχόμενα «ἐκ προαιρέσεως μοχθηρᾶς», δέν ὑπῆρχαν στόν θεάνθρωπο. Ἑπομένως, «σάρκα μέν τήν ἡμετέραν ἀνέλαβε μετά τῶν φυσικῶν αὐτῆς παθῶν, ἁμαρτίαν δέ οὐκ ἐποίησε»¹¹.

2. Οἱ συνέπειες τῆς προσλήψεως.

Ἡ ἀνθρωπότητα ἀδυνατοῦσε μόνη της νά ἀπεγκλωβισθεῖ ἀπό τήν κυριαρχοῦσα ἁμαρτία, τήν πάντοτε καιροφυλακτοῦσα ἀνυπαρξία καί τήν ὑπονόμευση τῆς κτιστῆς πραγματικότητος. Μοναδικός τρόπος ὑπέρβασης αὐτοῦ τοῦ κινδύνου καί λυτρώσεως τοῦ κόσμου ἦταν ἡ θεία παρέμβαση. Δέν μποροῦσε ὁ ἀδελφός νά λυτρώσει τόν ἀδελφό του, γιατί κανείς ἄνθρωπος δέν εἶναι δυνατός νά πείσει τόν διάβολο νά ἀφήσει ἀπό τήν ἐξουσία του τόν «ἅπαξ αὐτῷ ὑποπεσόντα», ἀφοῦ οὔτε γιά τά ἰδικά του ἁμαρτήματα δέν μπορεῖ νά δώσει ἐξίλασμα στό Θεό. Ἡ σωτηρία καί λύτρωση παρουσιάζεται ὡς ἀπελευθέρωση διά τῆς καταβολῆς λύτρων, πού στήν προκειμένη περίπτωση εἶναι τό ἐξιλαστήριο αἷμα τοῦ Χριστοῦ, διότι ἡ ἐλευθερία ἀφαιρέθηκε ἐξαιτίας τῆς νίκης τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος «ὑποχειρίους ὑμᾶς λαβών»¹².

Ὁ καρπός τῆς ἐνανθρωπήσεως συνοψίζεται ὑπό τοῦ ἁγίου Βασιλείου ὡς ἑξῆς· «Ἡ τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν περί τοῦ ἀνθρώπου οἰκονομία ἀνάκλησίς ἐστιν ἀπό τῆς ἐκπτώσεως καί ἐπάνοδος εἰς οἰκείωσιν Θεοῦ ἀπό τῆς διά τήν παρακοήν γενομένης ἀλλοτριώσεως. Διά τοῦτο ἡ μετά σαρκός ἐπιδημία Χριστοῦ, αἱ τῶν εὐαγγελικῶν πολιτευμάτων ὑποτυπώσεις, τά πάθη, ὁ σταυρός, ἡ ταφή, ἡ ἀνάστασις· ὥστε τόν σωζόμενον ἄνθρωπον διά μιμήσεως Χριστοῦ τήν ἀρχαίαν ἐκείνην ὑιοθεσίαν ἀπολαβεῖν»¹³. Ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, μέ ὅλα τά συμπεριλαμβανόμενα καί συνακόλουθα θεία γεγονότα, τό πάθος, τό σταυρό, τήν ταφή καί τήν ἀνάσταση, τά συναπαρτίζοντα τή θεία οἰκονομία, εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο ἀνάκλιση ἀπό τήν ἔκπτωση καί τό θάνατο σέ νέα ζωοποίηση καί κοινωνία μέ τό Θεό.

Ἐπιπροσθέτως, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐπιτυγχάνεται ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν τυραννία τοῦ θανάτου. Τό γεγονός τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὑπό τοῦ Υἱοῦ σημαίνει θεραπεία τῆς ἐκπεσούσης ἀνθρωπότητος. Ἐάν ἦταν ἄλλης φύσεως τό σῶμα τό προσληφθέν ὑπό τοῦ Κυρίου ἀπό αὐτό τό σῶμα, πού ὁ κάθε ἄνθρωπος φέρει, τότε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ κατάργηση τῆς ἐνεργείας τοῦ θανάτου θά ἦταν ἀνεπίτευκτος καί ἡ κυριαρχία τοῦ θανάτου δέ θά εἶχε ἀνατραπεῖ. «Εἰ γάρ ἄλλο μέν ἦν τό βασιλευόμενον ὑπό τοῦ θανάτου, ἄλλο δέ τό παρά τοῦ Κυρίου προσληφθέν, οὐκ ἄν μέν ἐπαύσατο τά ἑαυτοῦ ἐνεργῶν ὁ θάνατος· οὐκ ἄν δέ ἡμέτερον κέρδος ἐγένετο τῆς σαρκός τῆς θεοφόρου τά πάθη»¹⁴.

Ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔκανε τή σωτηρία ἐφικτή στούς ἀνθρώπους. Ὁ Χριστός «ἐξ οὐρανοῦ» καταβάς «πρός τήν ἐσχάτην ταπεινότητα» «διεξῆλθε πάντα τά ἀπό γενέσεως εἰς τέλος»¹⁵. Προσέλαβε τόν ὅλο ἄνθρωπο καί συγκεκριμένα ὁλόκληρη τήν ἐν ἀτόμῳ θεωρουμένην ἀνθρωπίνη φύση. Αὐτό ἀκριβῶς συνιστᾶ τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἄνθρωποι «ἀλλοτριωθέντες Θεοῦ διά τῆς ἁμαρτίας» μέ τό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας καί τό αἷμα τοῦ Σωτῆρος «εἰς τήν οἰκειότητα ἀνεκλήθημεν»¹⁶, δηλαδή στήν αὐθεντική, ἀληθινή καί ἐν Θεῷ ζωή.

3. Ἐπίλογος.

Ὁ Βασίλειος χαρακτηρίζει τόν Χριστό μέ ὀνόματα παρμένα ἐκ τῆς ἁγιογραφικῆς καί ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως. Τόν ὀνομάζει: θύρα, ποιμένα, βασιλέα, νυμφίο, ἄρτο, φῶς, ἀνάσταση, διδάσκαλο, πηγή, ἰατρό. Ἀνέλαβε τήν ἀσθένειά μας, βάστασε τίς νόσους μας, τραυματίσθηκε ὑπέρ ἡμῶν, γιά νά θεραπευθοῦμε, ἔγινε γιά χάρη μας κατάρα, γιά νά μᾶς ἐξαγοράσει ἀπό τήν κατάρα, τῆς «θεότητος ἀξίωμα ἐχαρίσατο»¹⁷.

Παρά τήν ἀνταρσία τοῦ κτίσματος ἐναντίον τοῦ Κτίστου του καί τῆς διασπάσεως τῆς μεταξύ τους σχέσεως ὁ φιλάνθρωπος Θεός ἐξευρίσκει τρόπο διά τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καί ἐπαναγάγει τό πλάσμα του στήν ἀρχαία μακαριότητα.

Ἄς ἀκούσουμε κί ἐμεῖς τήν προτρεπτική τοῦ Βασιλείου φωνή. Προτρέπει τόν κάθε ἄνθρωπο νά ἀναγνωρίσει καί νά ἀνταποκριθεῖ θετικῶς ἔναντι τῆς θείας συγκαταβάσεως καί δωρεᾶς· «Εἰ μή τῆς πρώτης σεαυτοῦ γενέσεως μέμνησαι, ἐκ τῆς καταβληθείσης ὑπέρ σοῦ τιμῆς λάβε τοῦ ἀξιώματος ἕννοιαν· ἀπόβλεψόν σου πρός τό ἀντάλλαγμα, καί γνῶθι σεαυτοῦ τήν ἀξίαν. Τῷ πολυτιμήτῳ αἵματι τοῦ Χριστοῦ ἠγοράσθης· μή γίνου δοῦλος τῆς ἁμαρτίας»¹⁸.

• 1. Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1464Α.
• 2. Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1464Β.
• 3. Ἐπιστολή σξα’, PG 32, 968C-969A.
• 4. Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1464A
• 5. Ἐπιστολή σνη΄, Ἐπιφανίῳ ἐπισκόπῳ, PG 32, 950C.
• 6. Περί πίστεως, PG 31, 468C: «Οὐ γάρ ἡ πρός τό σόν ἀσθενές συγκατάβασις ἐλάττωσις ὀφείλει γίνεσθαι τῆς ἀξίας τοῦ δυνατοῦ, ἀλλά τήν μέν φύσιν νόει θεοπρεπῶς, τά δέ ταπεινότερα τῶν ρημάτων δέχου οἰκονομικῶς».
• 7. Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1473ΑΒ.
• 8. Ὅ. π., PG 31, 1460C.
• 9. Ἐπιστολή σξα΄, Τοῖς ἐν Σῳζοπόλει, PG 32, 970BC.
• 10. Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1461Α.
• 11. Ἐπιστολή σξα΄, Τοῖς ἐν Σῳζοπόλει, PG 32, 972Β.
• 12. Εἰς τόν ΜΗ΄ Ψαλμόν, PG 29, 437C.
• 13. Περί Ἁγίου Πνεύματος, PG 32, 128C.
• 14. Ἐπιστολή σξα΄, Τοῖς ἐν Σῳζοπόλει, PG 32, 969Β καί Εἰς τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1461B: «ὁ ἐνδυναστεύων τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει θάνατος τῇ παρουσίᾳ τῆς θεότητος ἠφανίσθη».
• 15. Περί ταπεινοφροσύνης, PG 31, 536B – 537A.
• 16. Περί εὐχαριστίας, PG 31, 224A.
• 17. Ὄροι κατὰ πλάτος, PG 31, 916A.
• 18. Εἰς τὸν ΜΗ΄ ψαλμόν, PG 29, 452Β.